2.1.5 De richtlijn

Een richtlijn is verbindend ten aanzien van het te bereiken resultaat voor elke lidstaat waarvoor zij bestemd is. Daarbij wordt echter aan de nationale instanties de bevoegdheid gelaten vorm en middelen ter verwezenlijking van dit resultaat te kiezen. Een richtlijn kan gericht zijn tot één, meerdere of alle lidstaten.

Opdat de in de richtlijn vastgelegde doelstellingen voor de individuele burger geldigheid krijgen, is omzetting door wetgever vereist waarmee het nationale recht wordt aangepast aan de in de richtlijn vastgelegde doelstellingen. De individuele burger krijgt principieel pas door het besluit dat leidt tot omzetting van de richtlijn in nationaal recht rechten en plichten.

De lidstaten hebben omdat zij alleen zijn gebonden aan de te bereiken resultaten van de richtlijn bij de omzetting in nationaal recht de ruimte om rekening te houden met de respectievelijke nationale bijzonderheden. Zij zijn verplicht tot omzetting binnen de in de richtlijn vastgelegde termijn. Bij de omzetting van richtlijnen moeten de lidstaten de nationale vormen kiezen die voor het waarborgen van de praktische doeltreffendheid van het gemeenschapsrecht het meest geschikt zijn. Richtlijnen moeten in bindende nationale wetgeving worden omgezet die voldoet aan de vereisten van de zekerheid en de duidelijkheid van het recht en die voor het individu een rechtspositie schept die hij voor de rechter kan doen gelden. Wettelijke voorschriften die zijn vastgesteld op grond van richtlijnen mogen niet meer tegen de bepalingen van de richtlijn in worden gewijzigd. Dit is de zogenaamde blokkerende werking van de richtlijn.