4.3.4.4.1 Verschijningsvormen van factoring

De verschillende motieven die bij factoring een rol kunnen spelen, maken dat factoring in verschillende gedaanten voorkomt,1 waardoor het zich moeizaam laten vangen in één definitie. De gedaanten hebben evenwel veelal gemeen dat een gespecialiseerde, veelal aan een bank gelieerde instelling (de factormaatschappij) vorderingen van ondernemingen int.2 Deze inning geschiedt soms na een daartoe gegeven last tot inning3 en soms nadat de vorderingen aan de factor zijn overgedragen. Vorderingen kunnen worden overgenomen met of zonder recht van regres bij oninbaarheid (ook wel recourse factoring respectievelijk non-recourse factoring genoemd).4 Bij een regresrecht valt te denken aan een (gedeeltelijke) terugbetaling van de koopsom voor de vorderingen tegen een terugoverdracht van de betreffende (inmiddels oninbare) vorderingen (de zogenoemde retrocessie). Van de factoring waarbij de factor de vordering beheert en int, moet de zogenoemde bulkfactoring worden onderscheiden. Bij deze variant voert de overdrager van de vordering zelf zijn debiteurenadministratie en int hij zelf de vorderingen, terwijl het debiteurenrisico bij de factor komt te liggen.5 Vanzelfsprekend zijn op bovengenoemde vormen van factoring allerlei sub- en kruisvarianten denkbaar.