2.3.2.4 Dereguleren en open normen

De toenemende reflectie op de omvang en het effect van wetgeving heeft geleid tot uiteenlopende vormen van alternatieve wetgeving. Witteveen heeft in zijn preadvies voor de NJV getracht enig overzicht te brengen in termen van regulering, non-regulering, zelfregulering en alternatieve regulering. Binnen deze categorieën bracht hij tal van mogelijkheden onder.1 Een van de mogelijkheden om te dereguleren is het gebruik van open normen, waardoor veel van de normering buiten de wetgeving blijft. De aandacht voor deze mogelijkheid steeg rondom 1990, waarover in paragraaf 2.3.4.1 meer.

De conclusie is hier dat open normen stevig verankerd zijn in het beleid van de Nederlandse wetgever. Dat het dereguleringsbeleid voor een deel op een onjuist beeld van de wetgevingsgroei steunt, doet daaraan niet af.2 Deregulering is de historische kern van ons wetgevingsbeleid en de hantering van open normen is steeds dichter bij de kern van de nagestreefde deregulering komen te staan, vooral vanaf het moment dat die niet meer primair werd opgevat als een sturingsprobleem, maar als een probleem van herverdeling van verantwoordelijkheid tussen overheid en maatschappelijke actoren. Waar ooit open normen werden beschouwd als uiting van de onmacht van de wetgever3, zijn zij in het kader van het wetgevingsbeleid tot na te streven beleidsdoelstelling geworden.