6.6.2.f De efficiëntie van de beperkende maatregel

Dat de efficiëntie van een beperkende maatregel relevant is, is terug te vinden in bijvoorbeeld de zaak Schwarz.1 Het Hof van Justitie stelt vast dat het geen vereiste is dat een maatregel ervoor moet zorgen dat het doel 100% wordt bereikt. Dat de maatregel een methode betreft die niet volledig betrouwbaar is, is niet doorslaggevend en betekent niet dat de methode niet mag worden gebruikt. Een vergelijkbare overweging is te vinden in de zaken UPC en Spasic. In de zaak UPC is het UPC verboden haar klant toegang te verschaffen tot bepaalde websites.2 Het Hof van Justitie overweegt dat niet is uitgesloten dat de maatregel niet leidt tot een volledige beëindiging van de op het intellectuele eigendomsrecht van de belanghebbende gemaakte inbreuken. In de zaak Spasic overweegt het Hof van Justitie dat de maatregel geschikt is om de nagestreefde doelstelling te bereiken en noodzakelijk is.3 Daarbij overweegt het Hof van Justitie dat de maatregel niet kan garanderen dat de nagestreefde doelstelling volledig wordt bereikt. Wel is voorspelbaar dat de mate van efficiëntie een effect heeft op de gewichten van het met het kenbaarmakingsbeginsel concurrerende belang. Als de efficiëntie van een maatregel zeer gering is, zal dat niet snel tot een gerechtvaardigde beperking van het kenbaarmakingsbeginsel leiden. De efficiëntie van de beperkende maatregel komt ook als negatieve voorwaarden tot uitdrukking in het vereiste van geschiktheid. Bij een efficiëntie van nihil is het beperken van het kenbaarmakingsbeginsel niet mogelijk. Een toenemende efficiëntie van de beperkende maatregel zal een steeds groter verzwarend effect hebben op het gewicht te voldoen aan het met het kenbaarmakingsbeginsel concurrerende beginsel.