6.2 Het positieve recht

Op basis van de totstandkomingsgeschiedenis is duidelijk dat bij arbeidsongeschiktheid ‘voorkómen’ voor ‘vergoeden’ staat. Als dat niet geheel realiseerbaar is, geldt het adequaat ‘bevorderen van re-integratie’ om daarmee zoveel mogelijk het ‘vergoeden’ te beperken: werk boven uitkering dus. In hoofdstuk 2 heb ik re-integratie gedefinieerd als ‘het door actieve bevordering (en zonodig herstel of behoud van de mogelijkheid om te werken), met niet-vrijblijvende ondersteuning door of namens de werkgever, bereiken van een zo optimaal mogelijke, duurzame terugkeer van een arbeidsongeschikte werknemer in betaalde arbeid.’ In de volgende paragrafen bespreek ik verschillende onderdelen van het re-integratierecht zoals ik die in § 1.4.3 heb benoemd, te weten achtereenvolgens de controlevoorschriften bij ziekte, de verzuimvoorschriften en de re-integratievoorschriften.

Elk van deze drie voorschriften heeft zijn invloed op re-integratie. De controlevoorschriften hebben betrekking op het hebben van de status van arbeidsongeschikte werknemer of niet. Duidelijkheid over die status is nodig om re-integratie te kunnen starten.1 De verzuimvoorschriften hebben onder andere invloed op het herstel of het behoud van de mogelijkheid om te werken en de re-integratievoorschriften zien op de actieve bevordering en de bepaling van wat zo optimaal mogelijk en duurzaam is. In de sancties op alle drie de voorschriften zit het niet-vrijblijvende besloten. Uiteraard ligt de nadruk in dit hoofdstuk op de re-integratievoorschriften die de inhoudelijke kern van het positieve re-integratierecht vormen. Wat hier niet wordt behandeld, is de verplichting van de werknemer om niet opzettelijk zijn ziekte te veroorzaken. Dit voorschrift is al aan de orde gekomen in § 2.7.1 en past niet bij een van de andere genoemde voorschriften. Het houdt verband met de loondoorbetalingsplicht bij ziekte en komt opnieuw in hoofdstuk 9 aan de orde.