De bezoldiging van bestuurders van beursgenoteerde vennootschappen (IVOR nr. 113) 2018/436:436 De dissenting opinion van Stone en Brandeis

De bezoldiging van bestuurders van beursgenoteerde vennootschappen (IVOR nr. 113) 2018/436

436 De dissenting opinion van Stone en Brandeis

Documentgegevens:

mr. E.C.H.J. Lokin, datum 01-04-2018

Datum: 01-04-2018
Auteur: mr. E.C.H.J. Lokin
JCDI: JCDI:ADS369099:1
Vakgebied(en): Ondernemingsrecht / Corporate governance

Harlan Fiske Stone en Brandeis zijn van mening dat in het voordeel van de aandeelhouders besloten had moeten worden. Stone, die de opinie geschreven heeft, begint met het uitgebreid opnoemen van de zelfverrijkingen van het bestuur van American Tobacco. Daarbij verwijst hij naar de aandelenplannen die al eerder uitgevoerd zijn ten gunste van de bestuurders en tevens naar het reeds aanhangig gemaakte, maar nog te wijzen Rogers v. Hill.1 Stone staat vervolgens uitvoerig stil bij het feit dat George Hill op basis van het onderhavige aandelenplan naast zijn al riante salaris van meer dan $1.000.000, nog eens $1.169.280 zou verdienen en het feit dat het bonusplan in alle toonaarden zwijgt over de uitvoering van het plan en de vroegere bezoldigingspraktijken bij American Tobacco.2 Volgens Stone zijn er tal van reden waarom het plan ongeldig zou zijn, maar bovenal meent hij dat de directors hun ‘duty as fiduciaries’ hebben geschonden.

“In determining whether the federal courts should decline to exercise the jurisdiction conferred on them by removal, the nature of this controversy and its merits cannot be ignored. I do not stop to consider numerous objections to the stock allotments, urged by petitioner, which are not without weight. It suffices for present purposes that no plan of sufficient definiteness to comply with the New Jersey statute was ever submitted to the stockholders for their approval, and that, even if it be conceded that a ‘plan’ was approved, the action of the directors in allotting the stock to themselves, in violation of their duty as fiduciaries, exceeded the authority conferred upon them by the stockholders, and was therefore ultra vires.”3

Volgens Stone is niet van belang de vraag of de aandeelhouders de regeling, waarvan de bestuurders zouden profiteren, wel of niet goedgekeurd zouden hebben indien de directors deze vooraf wel aan hen bekend zouden hebben gemaakt, noch de vraag of de bestuurders hun functie succesvol vervuld hebben en er onder hun leiding grote winsten zijn gemaakt voor de aandeelhouders. Het feit dat zij de onderneming succesvol dreven onthief de bestuurders niet van de plicht eerlijk en open te zijn jegens de aandeelhouders en hun instemming te vragen indien de bestuurders op basis van hun relatie met de onderneming persoonlijk voordeel zouden behalen.

“Their business competence did not confer on them the privilege of making concealed or unauthorized profits or relieve them of the elementary obligation which the law imposes on all corporate directors to deal frankly and openly with stockholders in seeking their consent to benefit personally by reason of their relationship to the corporation.”4

Stone wijst vervolgens op de ontwikkelingen en de groei die ondernemingen hebben doorgemaakt, waardoor ondernemingen hun staten ontgroeid zijn.5 Om zijn argumenten kracht bij te zetten citeert Stone uit het recent verschenen werk van Berle en Means. Door de scheiding van eigendom en zeggenschap die zich de laatste jaren voltrokken heeft bij grote ondernemingen, is volgens hem federaal ingrijpen noodzakelijk geworden.6

Toon alle voetnoten

Voetnoten

Voetnoten

Deze plannen waren overigens geen onderwerp van het geschil. Rogers v. Guaranty Trust Co. of New York, 288 U.S. 123, 53 S.Ct. 295 U.S. January 23, (1933), 133/134.

“No disclosure was made to the stockholders by the officers and directors of the stock subscription plans previously put into operation by them, without authority of the charter or bylaws or the knowledge and approval of the stockholders. No disclosure was made of the number or amounts of the annual cash bonuses which had been paid to the president and vice-presidents of the company under the bylaw adopted in 1912, and never, so far as appears, subsequently mentioned to the stockholders until after the stock allotments here involved.” Rogers v. Guaranty Trust Co. of New York, 288 U.S. 123, 53 S.Ct. 295 U.S. January 23, (1933), 138.

Rogers v. Guaranty Trust Co. of New York, 288 U.S. 123, 53 S.Ct. 295 U.S. January 23, (1933), 139/140.

Rogers v. Guaranty Trust Co. of New York, 288 U.S. 123, 53 S.Ct. 295 U.S. January 23, (1933), 143. 39 “Extension of corporate activities, distribution of corporate personnel, stockholders and directors through many states, and the diffusion of corporate ownership, separated from corporate management, make the integrity of the conduct of large business corporations increasingly a matter of national, rather than local, concern […], to which the federal courts should be quick to respond when their jurisdiction is rightly invoked.” Rogers v. Guaranty Trust Co. of New York, 288 U.S. 123, 53 S.Ct. 295 U.S. January 23, (1933), 149/150.

“While a corporation, in legal theory, has only one domicile, in practice, its activities are often nationwide, and the legal domicile of the corporation, as in this case, is neither the place of its real corporate life nor the home of its officers and directors. Hence, if stockholders’ suits, such as the present, are to be maintained with any hope of success, the practical necessities of making parties, securing evidence, obtaining the production of documents and relief by injunction against individual wrongdoers, justify, if they do not compel, their prosecution in the particular jurisdiction where necessary parties and witnesses may be found, rather than in the place of the technical corporate domicile.”

“Extension of corporate activities, distribution of corporate personnel, stockholders and directors through many states, and the diffusion of corporate ownership, separated from corporate management, make the integrity of the conduct of large business corporations increasingly a matter of national, rather than local, concern […], to which the federal courts should be quick to respond when their jurisdiction is rightly invoked.” Rogers v. Guaranty Trust Co. of New York, 288 U.S. 123, 53 S.Ct. 295 U.S. January 23, (1933), 149/150.