De bezoldiging van bestuurders van beursgenoteerde vennootschappen (IVOR nr. 113) 2018/440:440 Aandeelhouders zijn niet meer de (enige) gerechtigden tot de winst

De bezoldiging van bestuurders van beursgenoteerde vennootschappen (IVOR nr. 113) 2018/440

440 Aandeelhouders zijn niet meer de (enige) gerechtigden tot de winst

Documentgegevens:

mr. E.C.H.J. Lokin, datum 01-04-2018

Datum: 01-04-2018
Auteur: mr. E.C.H.J. Lokin
JCDI: JCDI:ADS371449:1
Vakgebied(en): Ondernemingsrecht / Corporate governance

Dore neemt eveneens in heldere bewoordingen afstand van de aanname dat de volledige winst ten goede dient te komen aan de aandeelhouders. Die tijd is voorbij, aldus Dore.1

“We have long since passed the stage in which stockholders, who merely invest capital and leave it wholly to management to make it fruitful, can make absolutely exclusive claim to all profits against those whose labor, skill, ability, judgment, and effort have made profits available.2

Dat aan bestuurders ook een deel van de winst toe kan komen, wil echter weer niet zeggen dat iedere vorm van bezoldiging gerechtvaardigd is. Een bezoldiging kan als waste worden aangemerkt indien deze niet in relatie staat tot de verleende diensten. Bestuurders hebben derhalve geen eigen recht verworven op een deel van de winst, maar zijn alleen – indien overeengekomen – gerechtigd tot een deel van de winst ter compensatie van de door hen verleende diensten.

“The reward, however, must have reasonable relation to the value of the services for which it is given and must not be, in whole or in part, a misuse or waste of corporate funds, or a gift to a favored few, or a scheme to distribute profits under a mere guise of compensation, but in fact having no relation to services rendered.”3

Toon alle voetnoten

Voetnoten

Voetnoten

Zie ook de volgende passage: “Predetermined incentive compensation to corporate officers based on a share of profits in addition to salary has been an accepted and widespread practice both in the United States and Europe during the past twenty years or more. No question is raised in the books but that a corporate officer may be paid a percentage of profits (see numerous cases cited in L. R. A. 1915D, p. 638 et seq.), and that such compensation, contingent upon net earnings, is a cost of the enterprise and not a distribution of funds exclusively allocated to stockholders. Such plans, if fair and not oppressive, have received both judicial and economic approval. (41 Yale Law Journal, 1931, p. 109 et seq.; 42 id. 1932-33, p. 419 et seq.; 46 Harvard Law Review, March, 1933, p. 828 et seq.; 86 Central Law Journal, 1918, p. 208 et seq.; Seitz v. Union Brass & Metal Mfg. Co., 152 Minn. 460; 189 N. W. 586.)” Gallin v. National City Bank, 152 Misc. 679, 273 N.Y.S. 87, June 15 (1934), 703, 113.

Gallin v. National City Bank, 152 Misc. 679, 273 N.Y.S. 87, June 15 (1934) 703, 113.

Gallin v. National City Bank, 152 Misc. 679, 273 N.Y.S. 87, June 15 (1934), 703, 113/ 114. De rechtbank verwijst hier naar Rogers v. Hill, 289 U. S. 582, 590, 53 S. Ct. 731, 77 L. Ed. 1385, 88 A. L. R. 744; Godley v. Crandall & Godley Co., 212 N. Y. 121, 105 N. E. 818 L. R. A. 1915D 632.