7.6.5 Aufhebungsvertrag

Met een Aufhebungsvertrag komen beiden partijen het einde van hun arbeidsovereenkomst overeen. Deze beëindiging met wederzijds goedvinden is een overeenkomst die op straffe van nietigheid schriftelijk moet worden overeengekomen.1 Voor de geldigheid van het Aufhebungsvertrag is nodig dat de wil overeenstemt met de verklaring. Is de wilsverklaring niet serieus bedoeld of niet goed overgebracht, werd gedwaald of werd een partij bedrogen of bedreigd dan kan de betreffende partij (in de regel de werknemer) de wilsverklaring aanvechten of is die verklaring zelfs nietig.2 Zo kan een werknemer, die onder de dreiging van een werkgeversopzegging een Aufhebungsvertrag sloot, zijn instemming aanvechten als een verstandige werkgever in dezelfde omstandigheden niet zou hebben opgezegd (en dus de dreiging daarmee onterecht was).3

Een overeenkomst die in strijd met de goede zeden tot stand is gekomen, is ook nietig, bijvoorbeeld bij misbruik van omstandigheden, uitbuiting van onervarenheid of wilsonbekwaamheid.4 Dat kan leiden tot het weer in dienst moeten nemen van de werknemer.5 Een voorwaardelijk Aufhebungsvertrag, bijvoorbeeld bij ziekte of te late terugkeer van vakantie, is niet toelaatbaar omdat daarmee de ontslagbescherming en opzegtermijnen worden omzeild.6 Bij de beëindiging met wederzijds goedvinden is het niet ongebruikelijk afspraken te maken over een ontslagvergoeding. Daarbij wordt vaak gekozen voor een betriebsbedingte Kündigung waarmee de werknemer instemt, aangezien dan geen wachttijd van twaalf weken geldt voordat aanspraak kan worden gemaakt op een socialezekerheidsuitkering.7