4.5.3.2 Formele aspecten

Er dient onderscheid te worden gemaakt tussen het uitgeven van de groene kaart door het garanderend Bureau en het afgeven ervan door de verzekeraar aan zijn verzekerde. Het uitgeven van het IVB stond in de eerste jaren van het groenekaartstelsel gelijk aan het drukken van de groene kaarten door het Bureau en distribueren ervan onder zijn leden. Tegenwoordig moet het vaststellen van het model of de modellen (met name het vaststellen van de tekst ervan in de taal van het land van het garanderend Bureau) als het uitgeven worden beschouwd. De meeste Bureaus verlenen hun leden, de verzekeraars, de bevoegdheid om IVB's volgens het vastgestelde model te drukken en in te vullen (dat wil zeggen van de noodzakelijke gegevens over verzekerde en verzekerd object, de dekkingsperiode en de geografische dekking te voorzien) en vervolgens aan hun verzekerden af te geven, dat wil zeggen ter beschikking te stellen. Denkbaar is echter dat een Bureau zelf het drukken van groene kaarten verzorgt. Ook het Bureau dat het drukken van de groene kaarten aan zijn leden overlaat, blijft er wel verantwoordelijk voor dat de documenten aan de door de Council of Bureaux voorgeschreven standaardmodellen voldoen.

IVB's mogen alleen worden afgegeven door verzekeraars die zijn aangesloten bij het nationale Bureau van het land waar zij zijn toegelaten, omdat het afgeven van een IVB een verbintenis voor het Bureau in het leven roept: de gehoudenheid om borg te staan voor de verplichtingen van de afgevende verzekeraar.

In beginsel zullen alleen toegelaten 'Wam'-verzekeraars als lid van het Bureau toestemming verkrijgen om IVB's af te geven als zij een toelating hebben om buitenlanddekking te bieden.

Het begrip 'toegelaten verzekeraar' omvat niet alleen verzekeraars met een vestiging in het land van het Bureau. Ook verzekeraars die op grond van vrijheid van dienstverrichting in een land werkzaam zijn dienen zich bij het Bureau aan te sluiten. Een verzekeraar die in een land in dienstverrichting werkzaam is, dient het IVB van dat land en niet dat van het land van zijn vestiging af te geven. Aldus is de 'nationaliteit' van de groene kaart identiek aan die van het gedekte motorrijtuig, hetgeen in geval van schade de transparantie en dus een efficiënte afwikkeling ten goede komt.

Het afgeven van een IVB door een daartoe bevoegde verzekeraar is vervolgens aan beperkingen onderworpen. Deze hebben voornamelijk ten doel de financiële positie van het Bureau, dat ten slotte garant staat voor de verplichtingen van de verzekeraar uit hoofde van het IVB, en daarmee van het functioneren van het groenekaartstelsel als zodanig, niet in gevaar te brengen.

Kernbepaling in het kader van de condities waaronder een IVB mag worden afgegeven, is art. 7.2 van de Internal Regulations:

In de eerste plaats wordt het verzekeraars, zoals we zullen zien in beginsel, alleen toegestaan om IVB's af te geven voor voertuigen die zijn geregistreerd in het land waarvoor het Bureau welks groene kaarten worden afgegeven verantwoordelijk is. De achtergrond van deze beperking ligt in de uit het IVB voortvloeiende financiële verantwoordelijkheid van het Bureau.

Art. 7.2 spreekt alleen over geregistreerde voertuigen en laat - althans naar zijn bewoordingen - niet gekentekende voertuigen buiten beschouwing. Er is echter geen goede reden waarom het verbod van art. 7.2 om 'buitenlandse' voertuigen van een IVB te voorzien niet ook voor niet van een kenteken voorziene voertuigen zou gelden.

Art. 73 staat, zoals gezegd, een beperkte uitzondering op de hoofdregel van art. 7.2 toe:

De mogelijkheid om IVB's af te geven voor 'buitenlandse' voertuigen wordt op vier manieren beperkt.

De vraag of, en zo ja onder welke omstandigheden een Bureau garant staat voor valse en vervalste IVB's met betrekking tot 'buitenlandse' voertuigen wordt besproken in paragraaf 4.53.4.