3.3 Richtlijnen en uitgangspunten voor communicatie met burgers vanuit de Belastingdienst

Tot nu toe is geanalyseerd op welke wijze de Belastingdienst in de loop der tijd zijn voorlichtende taak opvat en vormgeeft, en welke beleidsontwikkelingen daarbij zijn te ontwaren. Daarbij lag de nadruk op de strategie die ten grondslag ligt aan de communicatiewijze met de burger. In deze paragraaf verschuift de aandacht naar de communicatiewijze in voorlichting zelf. Daarbij gaat het om de talige en tekstuele kant. Hoe ziet het taalgebruik eruit (‘begrijpelijkheid’) en welke benadering op taal- en tekstniveau wordt gehanteerd?1 Het doel is om de communicatiewijze van de Belastingdienst met de burger, toegespitst op voorlichting, in kaart te brengen.2 Dat biedt inzicht in de wijze waarop de Belastingdienst omgaat met het spanningsveld tussen enerzijds de ambitie om op begrijpelijke wijze te communiceren met burgers en anderzijds de vaak complexe fiscale wet- en regelgeving die aan dergelijke communicatie ten grondslag ligt (paragraaf 2.2.2, 2.5). De relevantie van die inzichten voor de centrale onderzoeksvraag is dat zij informatie opleveren voor het juridisch perspectief ten aanzien van de uitvoeringspraktijk van voorlichting.