VII.3.2.5.a Inleiding

De collectieve aansprakelijkheid van art. 2:9 BW kan tot onbillijke uitkomsten leiden. Voorstelbaar is dat de niet-uitvoerende bestuurder op grond van de taakverdeling niet betrokken is geweest bij de normschending. Art. 2:9 lid 2 BW biedt de niet-uitvoerende bestuurder in dat geval de mogelijkheid zich aan de gevestigde aansprakelijkheid te onttrekken. In deze subparagraaf sta ik stil bij de disculpatiemogelijkheid van de niet-uitvoerende bestuurder.1

Om de aansprakelijkheidsdans van art. 2:9 lid 2 BW te ontspringen, moet de niet-uitvoerende bestuurder in de eerste plaats aantonen dat hem persoonlijk, mede gelet op de taakverdeling, geen ernstig verwijt kan worden gemaakt van het vastgestelde onbehoorlijke bestuur. Vervolgens moet hij aantonen dat hij, zodra hij wist of behoorde te weten dat een medebestuurder zijn taak onbehoorlijk vervulde, niet nalatig is geweest in het treffen van maatregelen om de gevolgen van het onbehoorlijke bestuur af te wenden. Door het verbindingswoord ‘en’ in art. 2:9 lid 2 BW kan er geen misverstand over bestaan dat de voorwaarden voor een succesvolle disculpatie cumulatief zijn. De niet-uitvoerende bestuurder kan derhalve uitsluitend aan aansprakelijkheid ontkomen, indien hij met succes stelt en zo nodig bewijst dat aan beide voorwaarden is voldaan.