9.5.1 Inleiding

Net als voor kapitaalverschaffers kan het ontbreken van een concernrechtelijke uitleg van de enquêtebevoegdheid van vakbonden tot problemen leiden.1 Voor vakbonden kan de behoefte bestaan om het (concern)beleid van de moedervennootschap en andere concernvennootschappen van de vennootschap in wier onderneming haar leden zijn aan de kaak te stellen. Hierbij kan men denken aan de situatie waarin het bestuur van de dochtervennootschap juridisch of feitelijk (nagenoeg) geen eigen verantwoordelijkheid draagt (kan dragen) voor de nadelige gevolgen van de invloed die de moedervennootschap uitoefent op het beleid bij de dochter. In dat geval zal een enquête bij de dochtervennootschap niet veel nut hebben aangezien de organen van de dochtervennootschap het mogelijk blijkend wanbeleid niet veroorzaken. Voorzieningen bij de dochtervennootschap die ook de moedervennootschap treffen zijn denkbaar, maar onder deze bijzondere omstandigheden kan het voor een vakbond zinvol zijn dat zij een enquête kan instellen bij de moedervennootschap. Het beleid van de moedervennootschap kan echter alleen onderwerp van de enquête zijn als de vakbond bij de moedervennootschap enquêtebevoegd is. Uit art. 2:347 BW blijkt dat die bevoegdheid afhankelijk is van de vraag of de vakbond in de onderneming van de rechtspersoon werkzame personen onder haar leden telt. Bij de toepassing van het enquêterecht van vakbonden in concernverhoudingen komt het dus aan op de betekenis van de woorden ‘in de onderneming werkzame personen’.