5.8.3.2 Hoge Raad

In de Nederlandse parlementaire geschiedenis werd aanvankelijk de opvatting gehuldigd dat bij sloop van een gebouw pas sprake is van onbebouwde grond indien het gebouw volledig, d.w.z. inclusief de fundering, is gesloopt.1 De jurisprudentie van de Hoge Raad2 heeft er vermoedelijk toe geleid dat de grens tussen een gebouw en onbebouwde grond in de parlementaire geschiedenis is verlegd naar het moment dat door de sloop geen bebouwing over is die de functie van een gebouw kan vervullen.3 Uit de Nederlandse parlementaire geschiedenis volgt derhalve dat de levering van een gedeeltelijk gesloopt gebouw de levering van een onbebouwd terrein kan zijn en dat dit het geval is wanneer de sloop zo ver is gevorderd dat de restanten van het oude gebouw niet meer als een (niet: het oorspronkelijke!) gebouw te gebruiken zijn.4

De Hoge Raad heeft in het ‘Voorgevel-arrest’ geoordeeld dat sprake is van de levering van onbebouwde grond indien na de sloopwerkzaamheden geen bebouwing is overgebleven die de functie van een gebouw kan vervullen.5 De Hoge Raad spreekt in dit verband van ‘nagenoeg gehele sloop’. De Hoge Raad heeft in het ‘Voorgevel-arrest’ ook duidelijk gemaakt dat in het Garage-arrest6 nog wel sprake was van bebouwing die de functie van een gebouw kon vervullen (lees: een oud gebouw).7 Hieruit volgt dat de sloop in de Garage-zaak naar het oordeel van de Hoge Raad nog niet ver genoeg gevorderd was om van een onbebouwd terrein te kunnen spreken. Voor de vraag waar de grens ligt tussen een oud gebouw en een onbebouwd terrein, is het daarom van belang om de feiten in voormelde zaken voor het voetlicht te brengen.