6.2 Franse visie op burgerschap: gelijkheid door burgerschap

Het burgerschapsbegrip raakte in de Middeleeuwen op de achtergrond door de opkomst van het christendom en het feodale stelsel, zoals blijkt uit Hoofdstuk II. Gedurende de Middeleeuwen was de rechtsverhouding die de burger had tot zijn aardse rechtsorde nogal zwak. Hoewel in theorie het burgerschapsbegrip zijn intrede deed in de jaren van de Renaissance in humanistische kringen, was daadwerkelijke betrokkenheid, participatie en invloed van de burger nagenoeg afwezig. De werken van onder meer Marsilius, Bartolus en Baldus illustreren dit. Er wordt in de beschouwingen van Marsilius, Bartolus en Baldus zowel teruggegrepen op de eerste theoretisering van het concept door Aristoteles als afstand genomen daarvan. De fluctuerende bewegingen die het burgerschapsbegrip sinds zijn ontstaan voor onze jaartelling en daarna door de eeuwen heen heeft meegemaakt, is ook aan de orde op het Franse vasteland. Ook de Franse (postrevolutionaire) visie op het burgerschapsbegrip stamt van de Griekse poleis.1 Deze notie veronderstelt een rechtsverhouding tussen de Franse burger en de Franse rechtsorde, gegoten in een bepaalde constitutionele en politieke vorm. Voordat wordt ingegaan op het beroep dat de revolutionairen van 1789 deden op het klassieke gedachtegoed, zoals aan bod is gekomen in Hoofdstuk II, wordt hieronder eerst kort geschetst hoe het burgerschap gedurende het ancien régime werd vormgegeven.