3.9.2 ABN Amro

[114] De zaak ABN Amro neemt in dit onderzoek een bijzondere plaats in.1 Voor de casus wordt hier verwezen naar de weergave in 1.1. De Ondernemingskamer verbood bij wijze van onmiddellijke voorziening de uitvoering van de verkoop door ABN Amro Holding van (kleindochtervennootschap) LaSalle aan Bank of America, zonder voorafgaande goedkeuring van de algemene vergadering van aandeelhouders van ABN Amro.2 Bij die beslissing werd nagegaan of belangen van Bank of America en andere belangen, zoals die van werknemers, zich tegen die voorziening verzetten.3

De beschikking van de Hoge Raad in deze zaak houdt overwegingen in die van belang zijn voor de belangenafweging.4 Het komt neer op het volgende. Het gebrek in de besluitvorming, waarop de Ondernemingskamer haar beslissing baseerde, heeft geen externe werking.5 Een eventueel verzuim (het niet-voorleggen van het voorgenomen besluit aan de algemene vergadering van aandeelhouders) heeft geen gevolgen voor de rechtsgeldigheid van de transactie. De positie van de koper wordt niet door het gebrek aangetast. De getroffen onmiddellijke voorziening zou wel externe werking hebben. Voor de voorziening zou bij een billijke afweging van belangen geen ruimte zijn, want ze is niet gerechtvaardigd tegenover de koper en de andere externe partij, Barclays.6

De Hoge Raad maakt hier het punt dat de door de Ondernemingskamer getroffen onmiddellijke voorziening, vanwege haar aard – ze heeft externe werking waardoor de nakoming van de koopovereenkomst wordt belemmerd – niet gerechtvaardigd is tegenover de partijen Bank of America en Barclays.7 Dat geeft in een afweging van belangen de doorslag, zodat de keuze in elk geval niet op de gevraagde voorzieningen mag vallen. De overweging van de Hoge Raad heeft hier, naar het zich laat aanzien, betrekking op de vraag of deze concrete maatregel getroffen mocht worden. Ik bespeur hier een aanwijzing dat de afweging gemaakt moet worden bij de ‘welke-vraag’.