5.2.4 Re-integratie

De verantwoordelijkheid van de werkgever voor inkomenszekerheid van zieke werknemers vertaalt zich niet alleen in de loondoorbetalingsverplichting, maar ook in de verantwoordelijkheid voor de re-integratie van de werknemer. De werkgever is namelijk verplicht zich in te spannen voor de terugkeer van de werknemer op de werkvloer, of, in bredere zin, op de arbeidsmarkt.1 Zo wordt van de werkgever verwacht indirect ook een bijdrage te leveren aan het waarborgen van inkomenszekerheid nadat de loondoorbetalingverplichting eindigt. Samen met de werknemer dient de werkgever een plan van aanpak op te stellen om de werknemer in de gelegenheid te stellen aan het werk te gaan. Daarbij is het doel om passend werk te vinden dat het beste aansluit bij de resterende functionele mogelijkheden van de werknemer. Daartoe bestaat een volgorde van activiteiten die in de re-integratie ondernomen kunnen worden, grofweg te onderscheiden in het ‘eerste spoor’ en het ‘tweede spoor’. Deze volgorde houdt in dat eerst moet worden gefocust op terugkeer bij de eigen werkgever: ten eerste in eigen werk, maar als dat niet mogelijk is, moet worden gefocust op terugkeer in een aangepaste vorm van het eigen werk of, indien ook dat niet lukt, in ander werk. Deze fase, waarin werkhervatting binnen de organisatie van de werkgever centraal staat, betreft het ‘eerste spoor’. Zodra bij de eigen werkgever geen zicht meer bestaat op structurele hervatting van werk, moet een traject worden opgestart om de kansen op werkhervatting bij andere organisaties te vergroten; het tweede spoor. Dit gebeurt echter niet voor de achtste ziekteweek, maar ook niet later dan in de 58e week.2