3.3.1.1 Besluit UPG

Samenvattend kan worden gesteld dat de UPG-status in het EEG- Verdrag werd opgenomen voor aanvankelijk de Franse DOM en Algerije. Dit diende ertoe om een verschil van behandeling tussen de Franse Republiek enerzijds en de DOM en Algerije, die waren geïntegreerd in het Franse metropolitaanse recht, anderzijds tegen te gaan. Anders zou de Republiek immers in een ongemakkelijke spagaat terecht komen: enerzijds zou het Franse recht van de metropool in beginsel integraal gelden op deze gebieden en anderzijds zou het Gemeenschapsrecht dat op meerdere punten het Franse metropolitaanse recht beïnvloedt, niet van toepassing zijn op deze gebieden. In 1957 werd de UPG-status derhalve verankerd in het EEG-Verdrag om tegemoet te komen aan de Franse wensen. Deze status heeft, zoals hiervoor werd uiteengezet, een dynamisch bestaan geleid in de Europese Verdragen. Het aantal UPG is thans groter, omdat naast Franse gebieden ook Spaanse en Portugese overzeese eilanden onder deze status vallen. De strekking van de UPG-status is, ongeacht de vele discussies zowel gedurende de verdragswijzigingen als in de rechtspraak van het Hof van Justitie over de bevoegdheid van de Raad, duidelijk. Deze gebieden vallen binnen de territoriale werkingssfeer van het Unierecht. Het directe gevolg daarvan is dat het gehele Unierecht in beginsel van toepassing is aldaar. Door het kwetsbare karakter van de UPG is het evenwel mogelijk dat de Raad derogaties mogelijk maakt ten aanzien van de gelding van het Unierecht op deze gebieden. De Raad dient deze bevoegdheid evenwel met enige terughoudendheid te gebruiken, zoals verduidelijkt in de uitspraken Chevassus-Marche en Sodiprem-SARL & Roger Alber SA.

In de hiernavolgende paragraaf komt de strekking van de LGO-status aan bod, zoals deze volgt uit de ontwikkeling van de daartoe bestemde bepalingen in de Verdragen.