5.3.2 De Larceny Act 1916

Larceny, ook wel stealing genoemd, was een van de eerste strafbare feiten.1 De common law begon met een ruwe definitie van stealing die alleen de meest voor de hand liggende manier van het wegnemen van eigendom omvatte.2 Oorspronkelijk kon het worden omschreven als “the unlawful taking of a chattel3 or money by one person from another with the intent to steal”.4

In de Larceny Act 1916, waarin de common law op het gebied van de vermogensdelicten was gecodificeerd,5 waren verschillende delicten strafbaar gesteld. In s. 2 van de Larceny Act 1916 was simple larceny strafbaar gesteld:

Wat onder stealing moest worden verstaan, stond in s. 1(1):

De betekenis van taking was onder de common law steeds verder uitgebreid.6 In de Larceny Act 1916 werden deze uitbreidingen vastgelegd. S. 1(2)(i) luidde als volgt:

Blijkens de hiervoor genoemde definitie van stealing was het essentieel dat naast taking ook sprake was van carrying away. Volgens s. 1(2)(ii) hield dit het volgende in:

Larceny was geen inbreuk op eigendom, maar op bezit.8 Dit was gedeeltelijk zo omdat het doel van de wet was om de rust te bewaren, zodat het de directe bezitter van het goed was die werd gezien als slachtoffer van de theft, en niet de eigenaar. Vaak vielen eigendom en bezit samen, maar dat hoefde niet het geval te zijn. Een vaak voorkomend geval waarin eigendom en bezit werden gescheiden, was bailment. Bailment is een algemene naam voor verschillende juridische transacties zoals leen, pand, verhuur, opslag, vervoer en reparatie. Over het algemeen wordt het goed door de bailor aan de bailee toevertrouwd met een bepaald doel, zoals transport of reparatie. Als dat doel bereikt is, moet het goed geretourneerd worden aan de bailor of aan een door hem aangewezen derde.9

Taking and carrying away was – vanzelfsprekend – niet noodzakelijk in het geval waarin een bailee stal van een bailor. De bailee had het goed immers al onder zich. S. 1(1) hield voor die gevallen (tevens) in:

Het was bijvoorbeeld genoeg dat de verdachte goederen verkocht die hij als bailee onder zich had. In het delict larceny lag dus ook wat wij in Nederland verduistering zouden noemen besloten. Hoewel larceny zoals gezegd gewoonlijk wordt omschreven als een inbreuk op bezit, was larceny door een bailee een inbreuk op de rechten van de eigenaar.10

Larceny door werknemers was apart strafbaar gesteld, en wel in s. 17(1)(a):

Al onder de common law was het een uitgemaakte zaak dat goederen die een werkgever zijn werknemer toevertrouwde, in het bezit van de werkgever bleven. De werknemer was slechts houder. Het toe-eigenen van de goederen door de werknemer leverde een taking van de goederen uit het bezit van de werkgever op, en daarmee larceny.11 Ook larceny by a servant zouden we in Nederland als verduistering aanmerken.

De situatie was anders als de werknemer goederen van een derde ontving met de bedoeling deze over te dragen aan zijn werkgever. In dat geval werd aangenomen dat de werknemer het bezit had verkregen, zodat het onder de common law voor hem niet mogelijk was om larceny te plegen. Hij was zonder twijfel een bailee, maar in 1799, voordat er regelgeving was die handelde over bailees in het algemeen, werd het delict embezzlement gecreëerd om in deze situaties toe te passen. De strafbaarstelling van embezzlement werd vastgelegd in s. 17(1)(b) van de Larceny Act 1916:12

Een onderzoek naar de toereikendheid van het delict embezzlement vond de CLRC onnodig, omdat het onderscheid tussen embezzlement en larceny volgens de commissie duidelijk een van de technische onderscheidingen was die afgeschaft zou moeten worden. Embezzlement werd – volgens de commissie – volledig omvat door het hierna te noemen fraudulent conversion, behalve dan dat er op embezzlement een hogere straf stond.13

De essentie van het delict fraudulent conversion was onrechtmatig gebruik van een goed door iemand die dit goed in bezit heeft namens iemand anders. Het delict was volgens de CLRC gecreëerd voor onder meer die gevallen van oneerlijk onrechtmatig gebruik die niet onder larceny vielen (omdat geen sprake was van taking)14 en evenmin onder embezzlement (omdat de verdachte geen werknemer was).15 In s. 20(1)(iv) van de Larceny Act 1916 werd het als volgt omschreven:

Op het eerste gezicht lijkt dit feit ook larceny door een bailee, larceny by a servant en embezzlement te omvatten, maar voor die gevallen bestonden al strafbepalingen. Onder het delict vielen zo ongeveer alle andere personen die zich schuldig maakten aan onrechtmatig gebruik van goederen die hen toevertrouwd waren, zoals de penningmeester van een sportclub die zich geld van de club toe-eigent en de curator die zich geld uit de boedel toe-eigent.17 Ook dit zouden we in Nederland verduistering noemen.