10.4.2.3 Alternatief vereenvoudigd heffingsregime (objectgerichte belastingheffing)

Het uitgangspunt van mijn richtlijnvoorstel is dat werknemers ook in de werkstaat worden belast met inachtneming van hun volledige fiscale draagkracht. Om te voorkomen dat werknemers in alle situaties een gedetailleerde aangifte moeten indienen in de werkstaten, zouden lidstaten naar mijn mening moeten worden verplicht om tevens een alternatief vereenvoudigd heffingsregime te introduceren, waarbij inwoners ‘objectgericht’ kunnen worden belast (gelijke behandeling ten aanzien van het object van heffing, zonder inachtneming van de volledige fiscale draagkracht van de belastingplichtige). Dit regime zou dan van rechtswege dienen te worden toegepast indien een werknemer geen inzicht wenst te geven in zijn volledige draagkracht (zijn buitenlandse inkomen niet rapporteert). Bovenstaande aanpak zou de correcte werking van het progressievoorbehoud in de werkstaat echter verstoren, doordat niet-inwoners in dat geval geen inzicht geven in hun wereldinkomen. Om dit te kunnen bestrijden zou lidstaten de keuzemogelijkheid moeten worden gelaten om bij werknemers die dergelijke informatie niet wensen te verstrekken de lagere schijven van de tariefstructuur niet toe te passen.1 Dit aangezien onder dergelijke omstandigheden, door het nalaten van de niet-inwoner, de individuele (volledige) draagkracht niet kan worden vastgesteld.