3.2.4.3 Eigen opvatting: het zijn van bewindvoerder levert een voordeel op

De argumenten die maken dat de executele valt onder het begrip voordeel trekken uit een nalatenschap gelden mutatis mutandis voor het bewind.1 Hoewel de aangehaalde ruime uitleg uit de parlementaire geschiedenis bij artikel 20 Wna niet ziet op de bewindvoerder, gelden de daaraan ontleende argumenten hier evengoed.

Voor het standpunt dat de bewoordingen voordeel trekken uit een nalatenschap hier ruim moeten worden uitgelegd, pleit voorts nog het volgende. Een bewindvoerder kan vele jaren volledig beschikkingsbevoegd zijn ten aanzien van een vermogen.2 Aangenomen mag worden dat de erflater niet wenst dat de onwaardige nog tot in lengte van jaren zeggenschap houdt over het vermogen dat hij nalaat. Het vertrouwensaspect speelt ook hier een rol van betekenis. Evenals de executeur is de bewindvoerder een vertrouwenspersoon van de erflater. Het aanvankelijke in de bewindvoerder gestelde vertrouwen is door de misdraging op losse schroeven komen te staan als het al niet geheel is verdwenen.

Het voorgaande brengt mee dat in mijn ogen het begrip voordeel trekken uit een nalatenschap in artikel 4:3 BW eveneens het zijn van (afwikkelings)bewindvoerder omvat. Gelijk als bij de executeursbenoeming geldt ook hier dat de benoeming tot (afwikkelings)bewindvoerder vervalt als de onwaardigheid na aanvaarding van de taak intreedt.3