4.2.3 Kwalificatie

Wanneer kan iemand nu worden aangemerkt als eigenlijke (mede)beleidsbepaler? Die vraag staat centraal in deze paragraaf. Op voorhand kan worden vastgesteld dat deze vraag niet uitputtend kan worden beantwoord. De invulling van het begrip heeft de wetgever immers bewust willen overlaten aan de rechter, die aan de hand van de concrete omstandigheden van het geval tot een kwalificatie moet komen. Daarmee is de kwalificatie per definitie casuïstisch van aard. Het is dan ook niet mijn bedoeling om in deze paragraaf te komen tot het onderscheiden van eenduidige voorwaarden die nopen tot de conclusie dat een betrokkene als (mede)beleidsbepaler kan worden aangemerkt, omdat deze figuur zich daarvoor niet leent. Wel poog ik verschillende factoren te onderscheiden die tot de conclusie kunnen leiden dat een betrokkene als (mede)beleidsbepaler is aan te merken. Hierna zal ik aan de hand van de hiervoor besproken parlementaire geschiedenis, literatuur en rechtspraak pogen handvatten aan te reiken die bij de beoordeling van de kwalificatievraag kunnen worden gebruikt.