6.3.1 De casus en het oordeel van de Hoge Raad

Slotereind en Afvalzorg ontplooien beide activiteiten op het gebied van afvalverwerking. Afvalzorg koopt op grond van een koopovereenkomst van 27 maart 1997 twee dochtervennootschappen van Slotereind voor iets meer dan 6,5 miljoen gulden. Slotereind verstrekt Afvalzorg ten aanzien van de verkochte dochtervennootschappen een aantal garanties. Deze garanties vervallen na drie of vijf jaar, aldus art. 5.4 van de koopovereenkomst. Art. 5.5 bepaalt verder dat ‘indien zich een inbreuk voordoet, (…) de koper Slotereind daarvan zo spoedig mogelijk in kennis [zal] stellen’.

Afvalzorg meldt op 30 oktober 1998 diverse schendingen van de afgegeven garanties bij Slotereind en begint vervolgens een procedure om schadevergoeding van Slotereind te krijgen. Slotereind verweert zich met de stelling dat Afvalzorg niet ‘zo spoedig mogelijk’ bij hem heeft geklaagd over de beweerde schendingen van garanties. Daarom zou de aansprakelijkheid van Slotereind op grond van art. 5.4 en 5.5 van de overeenkomst zijn vervallen.

Het hof honoreert dat verweer. Het overweegt ten eerste met Slotereind dat overschrijding van de klachttermijn van art. 5.5 van de koopovereenkomst rechtsverval tot gevolg heeft. Bovendien overweegt het hof dat de woorden ‘zo spoedig mogelijk’ een grotere urgentie uitstralen dan de bewoordingen die art. 7:23 lid 1 BW ten aanzien van de klachttermijn bevat (‘binnen bekwame tijd’). Volgens het hof heeft Afvalzorg bij die stand van zaken te laat geklaagd en is hij dus zijn claim kwijt.

Afvalzorg stelt cassatieberoep in. Afvalzorg betoogt in zijn cassatiemiddel ten eerste dat dit oordeel van het hof rechtens onjuist is, omdat het hof de sanctie rechtsverval, gelet op de strengheid daarvan, alleen uit de bewoordingen van het klachtbeding had mogen afleiden. Nu de bewoordingen van het beding zwijgen over de precieze sanctie, kon het hof niet concluderen dat rechtsverval was beoogd, aldus Afvalzorg.

De Hoge Raad verwerpt die klacht. Hij overweegt dat de Haviltex-norm leidend is en dat dat niet anders is wanneer een beding verstrekkende gevolgen heeft.1 De motiveringsklacht van Afvalzorg slaagt wel. De Hoge Raad overweegt dat het hof zijn oordeel onvoldoende heeft gemotiveerd, omdat het op basis van de (volgens het hof) ‘niet voor misverstand vatbare tekst’ van art. 5.5 van de koopovereenkomst tot rechtsverval concludeerde, terwijl art. 5.5 over die sanctie juist zwijgt.2

De volgende cassatieklacht van Afvalzorg betoogt dat het oordeel van het hof onjuist is, omdat het hof acht had moeten slaan op de vraag of de belangen van Slotereind werkelijk zijn geschaad door de ‘late’ melding van de inbreuk op garanties door Afvalzorg. Ook die klacht laat de Hoge Raad slagen. Hij overweegt dat het hof in dit geval, indien ervan uit zou worden gegaan dat het niet ‘zo spoedig mogelijk’ melden van een garantieschending leidt tot rechtsverval, de vraag of de melding van Slotereind tijdig was niet kan beantwoorden zonder acht te slaan op alle omstandigheden van het geval. Daarbij had het hof, in het licht van de stellingen van Afvalzorg, ook acht moeten slaan op de vraag in hoeverre de concrete belangen van Slotereind worden aangetast door het tijdstip van de klacht.3