6.1 Karakter van de Amerikaanse Chapter 11 procedure

De Amerikaanse akkoordprocedure heeft een sterk judicieel karakter. De rechter heeft in het algemeen een intensieve bemoeienis met het gehele traject. Crediteuren kunnen in de loop van de procedure over een groot aantal onderwerpen van de rechter een beslissing vragen. In het kader van de homologatie (confirmation) toetst de rechter niet alleen procedurele aspecten, maar ook een groot aantal financieel-inhoudelijke onderwerpen. Indien het akkoord naar het oordeel van de rechter niet aan bepaalde financiële minimumcriteria voldoet, weigert de rechter de homologatie ook al hebben alle klassen vóór gestemd. Omgekeerd, kan de rechter het akkoord aan alle vermogensverschaffers opleggen indien slechts één klasse vóór heeft gestemd (die in theorie kan bestaan uit slechts één crediteur). Op verzoek van de schuldenaar kan de rechter crediteuren, waaronder gesecureerde crediteuren, dwingen door te financieren (tegen een door de rechter vastgestelde rente), ook al is een meerderheid tegen. Het democratisch besluit van de crediteuren is in de Amerikaanse procedure niet altijd doorslaggevend. De rechter heeft vaak de doorslaggevende stem. Dit geeft de debiteur een verhoudingsgewijs sterke positie.1