III.6.2.4 Rechtvaardiging van de inbreuk op grond van artikel 8 lid 2 EVRM

Hierboven zijn de onderdelen van artikel 8 lid 1 EVRM uitgewerkt. Dat artikel biedt burgers bescherming tegen inbreuken op het recht op respect voor het privéleven, familieleven, woning en correspondentie. Wat betreft de afname van (neuro)geheugendetectie is overduidelijk dat dit een inbreuk op het recht op respect voor het privéleven betekent. Heel veel opsporingsmethoden maken echter een inbreuk op het recht op respect voor privacy, zoals de stelselmatige observatie, het opnemen van vertrouwelijke communicatie, afnemen van lichaamsmateriaal of een klinische observatie. Deze methoden worden algemeen aanvaard als gerechtvaardigde middelen in het strafprocesrecht, al kan de concrete toepassing nog steeds een inbreuk op artikel 8 EVRM opleveren. Na het vaststellen dat de privacy op ten minste één onderdeel wordt beperkt, is het noodzakelijk om te beoordelen of deze beperking onder artikel 8 lid 2 EVRM is gerechtvaardigd zowel in abstracto als in concreto. Daarvoor moet de inbreuk op het recht op respect voor privacy voldoen aan de volgende criteria: de inbreuk moet (1) in overeenstemming1 met een wettelijke bepaling plaatsvinden; (2) een legitiem doel nastreven en; (3) noodzakelijk zijn in een democratische samenleving.

Omdat een daadwerkelijke wettelijke bepaling over (neuro)geheugendetectie (nog) ontbreekt, kan deze toetsing niet volledig zijn. Hieronder worden van de drie zojuist genoemde onderdelen van artikel 8 lid 2 EVRM kort aangestipt wat van belang is bij het creëren van een wettelijke bepaling. Een belangrijke toets die wel plaats kan en moet vinden, is de kwestie of bepaalde methoden te allen tijde ongeoorloofd zijn in een democratische samenleving en of dit ook het geval is voor (neuro)geheugendetectie.