5.3.2 Geheimhoudingsbepalingen rechterlijke colleges

De geheimhoudingsbepalingen van de rechterlijke colleges werden in de memorie van toelichting genoemd als bepalingen die gehandhaafd dienden te blijven.1 Als argument werd aangevoerd dat de rechterlijke colleges geen bestuursorgaan zijn en omdat voor hen veelal een stringentere geheimhoudingsplicht zou gelden. Het argument dat de bestaande geheimhoudingsbepalingen van de rechtelijke colleges in stand moesten blijven omdat zij geen bestuursorgaan zijn is, gezien art. 1:1, derde lid, Awb, niet geheel zuiver gemotiveerd. Het argument dat de geheimhoudingsbepalingen van de rechterlijke colleges stringenter zouden zijn, was – behoudens het strikte geheim van de raadkamer – slechts gedeeltelijk steekhoudend.2 Zo was destijds weliswaar in bijvoorbeeld art. 25 Beroepswet en art. 20 Ambtenarenwet 1929 een nagenoeg identiek, alomvattend verbod opgenomen om gegevens verder bekend te maken, maar deze stringente bepalingen zijn evenwel per 1 juli 1992 – vóór de inwerkingtreding van de Awb in 1994 – al vervangen door een algemene geheimhoudingsbepaling in art. 28a Wet RO.3 Laatstgenoemd artikel was echter weer ontleend aan art. 2:5 Awb en kan dan niet als stringenter worden bestempeld.4 De geheimhoudingsbepaling in (destijds) art. 123, tweede lid, Wet RvS voor de afdeling rechtspraak van de Raad van State werd met ingang van 1994 gemoderniseerd en verplaatst naar art. 31 Wet RvS.5 Deze bepaling was wel stringenter dan art. 2:5 Awb aangezien de geheimhouding allesomvattend was; de gegevens mochten niet anders worden gebruikt “(…) dan voor de uitoefening van hun functie wordt gevorderd” en er was geen ontheffingsmogelijkheid.6