2.2.2 Uitvoeringshandelingen

Hiervoor bleek dat het uitgangspunt van gevolgaansprakelijkheid en het centraal stellen van het causaliteitsleerstuk een grote beperking aanbrengt op de mogelijkheid om voorfasehandelingen strafbaar te stellen. Zelfs de strafbaarheid van poging lijkt een brug te ver, nu ook bij poging geen volledige causale keten bestaat. Die uitkomst is wel erg vergaand en staat bovendien op het eerste gezicht op gespannen voet met de gedachte dat staatsmacht nu juist in het leven is geroepen om burgers tegen schade te beschermen.1 Het lijkt wellicht tamelijk paradoxaal dat men vanuit de liberale opvatting, die het voorkomen van schade centraal stelt, enkel zou mogen ingrijpen als de schade al is veroorzaakt.2 Toch is het voor de dogmatische zuiverheid goed daar als vertrekpunt te beginnen, alvorens dat uitgangspunt in het hiernavolgende te nuanceren. Per slot van rekening past, zoals hiervoor reeds is betoogd, gevolgaansprakelijkheid nu eenmaal het beste bij het liberale streven naar terughoudend overheidsingrijpen. Dat hoeft bij nader inzien ook niet op gespannen voet te staan met het liberale streven naar het voorkomen van schade bij derden, omdat dat ‘voorkomen’ – zoals hiervoor reeds werd opgemerkt – niet per se uit bestraffing hoeft te bestaan. In de praktijk zien we deze strikte benadering echter niet of nauwelijks terug. Vrijwel alle auteurs zijn het erover eens dat poging strafbaar moet kunnen zijn. De vraag rijst of, en zo ja, hoe dit te verenigen is met de liberale theorie.