4.2.6 Art. 29 Wet OB 1968 (vanaf 2017)

“Hoewel de toelichting daar niets over zegt, lijkt de ‘verlaging van de maatstaf van heffing’ zoals die in het voorstel is opgenomen voor situaties van gehele of gedeeltelijke niet-betaling haar basis te vinden in de vergelijkbare bepaling in de btw-richtlijn die – eveneens – voorziet in een ‘verlaging van de maatstaf van heffing’ in het geval van gehele of gedeeltelijke niet-betaling. De bewoordingen van de Wet OB 1968 en de btw-richtlijn sluiten hier voor zover mogelijk op elkaar aan.

Die aansluiting is er niet met betrekking tot de hiervoor onder (1) en (2) bedoelde aanvullende maatregelen.5 Het is de Afdeling niet duidelijk of het de gedachte is dat bedoelde aanvullende maatregelen hun basis vinden in de in de btw-richtlijn voorziene afwijkingsmogelijkheid voor het geval van gehele of gedeeltelijke niet-betaling, in de bij een verlaging van de maatstaf van heffing door de lidstaten te stellen voorwaarden, dan wel in andere btw-richtlijnbepalingen.

Duidelijkheid hierover is van belang omdat in de aanvullende maatregelen geen sprake is van een correctie in de vorm van een ‘verlaging van de maatstaf van heffing’. Bij (1) is immers sprake van een hernieuwde afdrachtverplichting (...) en een hernieuwd recht op aftrek (...). En bij (2) is sprake van een hernieuwde afdrachtverplichting (...) en een hernieuwd recht op teruggaaf (...) voor een ander (namelijk de factormaatschappij) dan degene op wiens naam de factuur is gesteld (de leverancier).”

“De kaders die volgen uit de Europese BTW-richtlijn vormen het uitgangspunt bij de vormgeving van de teruggaafregeling voor oninbare vorderingen in de omzetbelasting, in het bijzonder waar het de maatstaf van heffing betreft. Er is sprake van een verlaging van de maatstaf van heffing als de afnemer de vergoeding geheel of gedeeltelijk niet betaalt. Artikel 90 van de BTW-richtlijn vormt de basis voor deze verlaging van de maatstaf van heffing, waarbij de lidstaten zelf de voorwaarden kunnen vaststellen waaronder de teruggaaf wordt verleend. Dit biedt de basis voor onder meer de correctie van de teruggaaf ingeval de vergoeding op een later tijdstip alsnog geheel of gedeeltelijk wordt ontvangen, alsmede voor de wijze waarop de regeling wordt toegepast in de situatie dat de vordering wordt overgedragen aan een andere ondernemer.”