3.4.6 Kiezen tussen rechtsbevoegde VOF en VOF-rechtspersoon

Volgens Meijers zal het trekken van een scherpe scheidslijn met enige willekeur gepaard gaan, omdat er gevallen zijn, waarin men rechtsregels even doelmatig kan weergeven door het geval onder de rubriek der rechtspersonen te ordenen als door het daarbuiten een plaats te geven.1 Van der Grinten heeft betoogd dat het recht bij de erkenning of toekenning van rechtspersoonlijkheid niet willekeurig te werk gaat, want aan de juridische realiteit van de rechtspersoon ligt in beginsel een buiten-juridische, pre-juridische realiteit ten grondslag.2 Ook heeft hij gezegd, en het is hem vaak nagezegd, dat het belang van de vraag of de vennootschap als rechtspersoon wordt aangemerkt, niet moet worden overtrokken,3 dat het een kwestie van juridische techniek is.4

Ik onderschrijf het allemaal van harte. Het laat onverlet dat een keuze voorligt,5 tussen wat ik de rechtsbevoegde VOF noem,6 en de VOF-rechtspersoon. Om het maken van deze keuze te faciliteren, zet ik de gelijkenissen en verschillen tussen beide constructies op een rij. Men realisere zich overigens dat de term ‘rechtsbevoegde VOF’ een beetje scheef is; ook de VOF-rechtspersoon is immers rechtsbevoegd. Voor het begrip rechtspersoon wordt uitgegaan van mijn hierboven gegeven omschrijving.7 Eerst zal ik nog uitleggen dat bij de personenvennootschappen geen behoefte bestaat aan twee typen rechtssubjectiviteit naast elkaar.