438 Gallin v. National City Bank: Rogers v. Hill uitgelegd

Aan de verwarring die was ontstaan na Rogers v. Hill wordt deels een einde gemaakt in een rechtszaak die niet snel daarna zou volgen: Gallin v. National City. In deze zaak staat de zwaar bekritiseerde bonusregeling van Charles E. Mitchell van National City Bank en effectenbank National City Company centraal.

De bezoldiging van bestuurders bij National City Bank wordt vastgesteld op basis van een bepaling die de board of directors heeft aangenomen in 1923 en die nooit ter goedkeuring is voorgelegd aan de algemene vergadering. Deze bepaling houdt in dat 8% van de jaarwinst van National City Bank opzij wordt gezet, exclusief ten behoeve van de aandeelhouders. Van de overgebleven winst komt 20% ten goede aan de bestuurders van de bank. Eenzelfde regeling is in 1921 ingesteld ten aanzien van National City Company.1 De verdeling van de bonuspot geschiedt ieder jaar door de directors, zonder enige expliciete bekendmaking aan de aandeelhouders. De bestuurders van National City Bank en National City Company – op papier twee ondernemingen, maar in werkelijkheid onlosmakelijk met elkaar verbonden – ontvangen op basis van deze regeling jaarlijks enorme bonussen.2 Hoofdrolspeler in de ‘bonusbonanza’ is Charles Mitchell, die zich in de jaren 1927-1929 meer dan een derde van de bonuspot toeëigent en daardoor zijn jaarlijks inkomen ruim boven de (toen voor velen nog onvoorstelbare) grens van $1 miljoen per jaar ziet uitkomen.3

Details van de bedragen die uitgekeerd worden aan bestuurders van National City worden pas bekend aan de aandeelhouders door de ‘Pecora-hearings’.4 De bedragen die naar Charles Mitchell zijn gegaan, zorgen ook hier voor verbijstering en woede. Die worden niet minder wanneer uit het onderzoek van Ferdinand Pecora tevens naar voren komt dat Mitchell zich schuldig heeft gemaakt aan handelen met voorkennis en belastingontduiking.5

Een aantal aandeelhouders gaat achter de niet-uitvoerende bestuurders aan die de wijze van toekenning van de bonussen hebben toegestaan en uitgevoerd, evenals achter de uitvoerende bestuurders die de bonussen hebben ontvangen. De primaire vordering in Gallin v. National City Bank is helder: de directors hebben hun fiduciaire verplichtingen geschonden, in het bijzonder “in approving […] and allowing compensation that is claimed to be so excessive as to be a misuse or waste of corporate assets.”6 Op 22 maart 1933 begint de rechtszaak. Charles Mitchell neemt als bestuursvoorzitter het woord en verdedigt het bonusplan. Volgens hem heeft het bonusplan een gunstig effect op de moraal binnen de bank. De hoge variabele bezoldiging is nodig om werknemers te motiveren:

Mitchell rechtvaardigt zijn bonussen met argumenten ontleent aan de ‘tournament’ theorie.7 Omdat de bestuursvoorzitter een hoge bezoldiging krijgt, wil iedereen de ‘prijs’ – lees: het bestuurdersvoorzitterschap – bemachtigen. Hierdoor wordt iedereen binnen de onderneming optimaal gemotiveerd zijn best te doen, om zodoende kans te maken op de hoogste functie binnen het bedrijf.

Tijdens de hoorzitting komt verder naar voren dat de cijfers zo nu en dan worden aangepast ten faveure van de bonuspot van de bestuurders. Zo worden enorme verliezen op Cubaanse sigaren niet meegenomen bij de berekening van de bonussen. Mitchell verdedigt deze werkwijze. In het specifieke geval van de Cubaanse sigaren is aanpassing volgens hem gerechtvaardigd, omdat de verliezen buiten de macht van de bestuurders liggen.

Bestuurders hebben dus recht op een deel van de gemaakte winst (ongeacht hun directe bijdrage), maar hoeven geen vermindering van hun winstdeel te accepteren, vanwege mislukte projecten waar zij geen (directe) invloed over uitoefenen.10 De afhankelijkheid van de winstuitkering van het algehele resultaat van de onderneming werd door deze bestuurders dus losgelaten in het geval de winst tegenviel ‘buiten hun schuld’.

Ondanks bovenstaande verweren besluit de New York Supreme Court, dat een uitgebreid onderzoek naar de bezoldigingspraktijken ingesteld dient te worden.11 Rechter Dore verwijst daarbij naar de doctrine zoals uiteengezet in Rogers v. Hill. De daarin neergelegde regel houdt volgens Dore in, dat van een rechtbank verwacht mag worden dat een onderzoek wordt ingesteld om vast te stellen of de in het geding zijnde bezoldiging aangemerkt kan worden als een verspilling van goederen van de vennootschap, en indien ja, in hoeverre. In de onderhavige casus acht de rechtbank een dergelijk onderzoek gerechtvaardigd. De bezoldiging:

Volgens rechter Dore is de bezoldiging van dusdanige omvang, dat er redenen kunnen zijn om aan te nemen dat er sprake is van fraude of een ander handelen door de directors in strijd met hun fiduciaire verplichtingen. De bezoldiging komt derhalve ook in onderhavige casus niet onder de bescherming van de business judgment rule te vallen.

De rechtbank wil wel de verwachtingen die zijn geschapen door Rogers v. Hill temperen, namelijk dat de bezoldiging op grond van haar omvang als ‘waste’ zou zijn aan te merken.13 Bij het bepalen of de bezoldiging aangemerkt kan worden als een verspilling van goederen van de onderneming geldt volgens de rechtbank dezelfde maatstaf als bij ieder ander geval waarbij de vraag speelt of directors hun fiduciaire verplichtingen geschonden hebben. Er moet dus minimaal sprake zijn van een vorm van fraude, misbruik, kwade trouw of een andere ‘breach of trust’:

De rechtbank maakt eveneens korte metten met de door Rogers v. Hill mogelijk gewekte verwachting dat bezoldigingspakketten in het vervolg (jaarlijks) door rechters geanalyseerd en beoordeeld zullen worden en dat directors bij een ingestelde vordering moeten aantonen dat de bezoldiging eerlijk en redelijk is. Rechter Dore benadrukt dat rechters in beginsel terughoudendheid dienen te betrachten bij het bepalen of salarissen excessief en onredelijk zijn en derhalve aanpassing verdienen. Het zou onwenselijk zijn wanneer rechtbanken te licht de bezoldiging van bestuurders aan zouden passen op vordering van ontevreden aandeelhouders. Een dispuut over de redelijke waarde van de diensten van de bestuurders is immers snel ontstaan.15 Ontevreden aandeelhouders dienen derhalve bij de rechtbank aan te komen met bewijs van ‘wrongdoing or oppression’ en dienen meer te hebben dan een vordering “based on mere differences of opinion upon the question whether equal services could have been procured for somewhat less.”16

Zolang de bezoldiging niet overduidelijk excessief is en directors binnen hun bevoegdheden te goeder trouw gehandeld hebben, dient de rechter zich te onthouden van inmenging in de zaken van de onderneming. Rogers v. Hill heeft geen wijziging van deze regel teweeg gebracht.17