4.3 De rapporten die tot aanscherping van het sanctiesysteem door de Wet Boeten hebben geleid

Het kabinet heeft bij de invoering van de WW geprobeerd de vrijheid van de uitvoeringsorganen aan banden te leggen, maar werd in het politiek proces door een meerderheid van de partijen tegengewerkt (paragraaf 4.2). Het instrument van de maatregel moest volgens de meerderheid van het parlement vrij in te zetten zijn, omdat er een groot vertrouwen in de gevalbehandeling van de bedrijfsverenigingen was. Er zou een kentering in de gedachte over de competenties van de bedrijfsverenigingen moeten plaatsvinden om hier verandering in te kunnen brengen.

Een kleine tien jaar later waren de ingrediënten voor het inperken van het sanctiebeleid er volgens het kabinet wel, althans dat werd zo naar voren gebracht bij het wijzigen van het sanctiebeleid met de Wet Boeten.1 Het instrument van de maatregel werd daarom gewijzigd naar twee soorten maatregelen en er kwam een sanctieverplichting voor de bedrijfsverenigingen (paragraaf 4.4). Bij de invoering van de WW heeft het kabinet de bedrijfsverenigingen een grote mate van beleidsvrijheid gegeven bij het sanctiebeleid, maar er werd tegelijkertijd ook ‘gewaarschuwd’ dat de ontwikkeling van dat sanctiebeleid met grote aandacht zou worden gevolgd. Het nadien volgen en evalueren van het sanctiebeleid heeft geleid tot een aantal onderzoeken waaruit volgens het kabinet bleek dat het sanctiebeleid door bedrijfsverenigingen niet adequaat werd toegepast. De door het kabinet overgenomen delen uit de onderzoeksrapporten zijn als onderbouwing gebruikt voor het inperken van de beleidsvrijheid van de bedrijfsverenigingen en het wijzigen van het instrument van de maatregel met de Wet Boeten en verdienen daarom nadere bestudering.