3.5 Vertrouwen op de juistheid en volledigheid van informatie

Het derde civielrechtelijke juridische kader voor de beoordeling van een vertrouwensschending dat ik beschrijf is dat van door de overheid verstrekte inlichtingen die onjuist of onvolledig blijken.1 Inlichtingen kunnen zowel naar aanleiding van concrete vragen als door de overheid uit zichzelf worden verstrekt. Dit onderzoek ziet niet op inlichtingen die zijn verstrekt in een (pre)contractuele context of voortvloeien uit wettelijke verplichtingen, maar op de bijzondere verplichtingen die kunnen gelden voor de overheid indien zij in haar positie van overheid – meer in het bijzonder uit haar informatieve en dienstverlenende functie – een burger inlicht over het geldend recht.2

Op de overheid rust geen algemene plicht om burgers correct en volledig in te lichten.4 Indien een burger echter vragen stelt of de overheid uit zichzelf besluit informatie te verstrekken, kan in het concrete geval een (rechts)verhouding tussen de overheid en burger ontstaan waarbinnen op de overheid wél een plicht tot correcte en volledige informatieverstrekking rust. Schending van die plicht kan leiden tot overheidsaansprakelijkheid op grond van een schending van de maatschappelijke zorgvuldigheidsnorm.5 In paragraaf 2.4.4 heb ik opgemerkt dat de taak van de overheid om informatie te verstrekken onder andere voortvloeit uit de rechtsstatelijke gedachte dat gelet op de voor burgers onduidelijke en complexe wet- en regelgeving, de overheid de leemte in rechtszekerheid moet opvullen door daarover inlichtingen te geven. Die achtergrond geldt evenzeer voor inlichtingen die uiteindelijk onderwerp zijn van een civiele procedure. Indien sprake is van overheidsaansprakelijkheid, geeft dit tevens aan dat de overheid in een concreet geval niet aan haar rechtsstatelijke verplichtingen heeft voldaan.