6.3.4 Tussenconclusie

In beginsel vinden IND-medewerkers het de verantwoordelijkheid van de asielzoeker om zijn risico bij terugkeer te onderbouwen. Of dit risico aannemelijk is, wordt door medewerkers van de IND beoordeeld door te kijken naar de geloofwaardig geachte verklaringen van de asielzoekers in het licht van de andere overgelegde beschikbare informatie en de informatie die ambtshalve bij de IND bekend is. In het landenbeleid waarmee IND-medewerkers moeten werken dat is neergelegd in de Vc, staan volgens IND-medewerkers steeds meer groepen genoemd die speciale aandacht behoeven. Voor deze groepen is de bewijslast lager, waardoor zij met geringe of beperkte indicaties de zwaarwegendheid van hun risico bij terugkeer aannemelijk kunnen maken. Deze ontwikkeling heeft tot gevolg dat individuele medewerkers zelf minder ruimte hebben om zelfstandig een oordeel te vormen over de zwaarwegendheid. Het resultaat daarvan is dat medewerkers van de IND steeds meer nadruk leggen op de geloofwaardigheid van de verklaringen van de asielzoeker dat hij tot een bepaalde groep behoort, dan op de gebeurtenissen die hem aanleiding hebben gegeven zijn land van herkomst te verlaten en het risico dat hij stelt te lopen bij eventuele terugkeer. Wat kwalificeert als een geringe, of beperkte indicatie leidt tot interpretatieonzekerheid bij de beslismedewerkers.