De bezoldiging van bestuurders van beursgenoteerde vennootschappen (IVOR nr. 113) 2018/445:445 Heller v. Boylan

De bezoldiging van bestuurders van beursgenoteerde vennootschappen (IVOR nr. 113) 2018/445

445 Heller v. Boylan

Documentgegevens:

mr. E.C.H.J. Lokin, datum 01-04-2018

Datum: 01-04-2018
Auteur: mr. E.C.H.J. Lokin
JCDI: JCDI:ADS372672:1
Vakgebied(en): Ondernemingsrecht / Corporate governance

De reden voor de beperkte rol van rechters bij het beoordelen van excessieve bezoldiging wordt treffend verwoord in een nieuwe episode van de bezoldigingsperikelen rondom American Tobacco: Heller v. Boylan.1 Enkele aandeelhouders zijn van mening dat de schikking die Hill getroffen heeft na Rogers v. Hill niet voldoende is om hun claim te beëindigen. Op basis van dezelfde feiten maken zij hun zaak aanhangig bij de New York Supreme Court.

Opmerkelijk genoeg gaat de Supreme Court bij de beoordeling van Heller v. Boylan niet zozeer in op de vraag of de schikking van Hill wel of niet in de weg staat voor toewijzing van de vorderingen van de aandeelhouders. De rechtbank kiest ervoor de bonusplannen van American Tobacco nogmaals aan een onderzoek te onderwerpen. Bij de beoordeling van de bezoldigingspakketten laat de rechtbank zich niet inspireren door de benadering van rechter Swan die centraal stond in Rogers v. Hill, maar kiest de Supreme Court voor het onderscheid tussen een ‘excessive’ en een ‘wasteful’ bezoldiging zoals opgetekend in McQuillen v. National Cash Register.2 Na een evaluatie van de bonusplannen komt de rechtbank tot de conclusie dat de bezoldiging van de bestuurders van American Tobacco niet aan te merken is als ‘waste’.3

In Heller v. Boylan is derhalve sprake van een directe confrontatie tussen Swan en Coleman. Meer nog wordt in Heller v. Boylan de aversie van de rechtbank tegen het beoordelen van de bezoldiging van bestuurders nader belicht. Rechter Collins citeert instemmend uit Mc Quillen v. National Cash Register dat de rechter zich afzijdig dient te houden.4 Opmerkelijker is de uitvoerige passage die Collins vervolgens wijdt aan het feit dat de rechtbank zichzelf simpelweg niet in staat acht te bepalen wat een rechtvaardige of redelijke bezoldiging is.5

“Assuming, arguendo, that the compensation should be revised, what yardstick is to be employed? Who or what is to supply the measuring rod? The conscience of equity? Equity is but another name for human being temporarily judicially robed. He is not omnipotent or omniscient. Can equity be so arrogant as to hold that it knows more about managing this corporation than its stockholders?”

“Yes, the Court possess the power to prune these payments, but openness forces the confession that the pruning would be synthetic and artificial rather than analytic or scientific. Whether or not it would be fair and just, is highly dubious. Yet, merely because the problem is perplexing is no reason for eschewing it. It is not timidity, however, which perturbs me. It is finding a rational or just gauge for revising these figures were I inclined to do so. No blueprints are furnished. The elements to be weighed are incalculable; the imponderables, manifold. To act out of whimsy or caprice or arbitrariness would be more than inexact – it would be the precise antithesis of justice; it would be a farce.”

“If comparisons are to be made, with whose compensation are they to be made – executives? Those connected with the motion picture industry? Radio artists? Justices of the Supreme Court of the United States? The President of the United States? Manifestly, the material at hand is not of adequate plasticity for fashioning into a pattern or standard. Many instances of positive underpayment will come to mind, just as instances of apparent rank overpayment abound. Haplessly, intrinsic worth is not always the criterion. A classic might perhaps produce trifling compensation for its author, whereas a popular novel might yield a titantic fortune. Merit is not always commensurately rewarded, whilst mediocrity sometimes unjustly brings incredibly lavish returns. Nothing is so divergent and contentious and inexplicable as values.”

“Courts are ill-equipped to solve or even to grapple with these entangled economic problems. Indeed, their solution is not within the juridical province. Courts are concerned that corporations be honestly and fairly operated by its directors, with the observance of the formal requirements of the law; but what is reasonable compensation for its officers is primarily for the stockholders. This does not mean that fiduciaries are to commit waste, or misuse or abuse trust property, with impunity. A just cause will find the Courts at guard and implemented to grant redress. But the stockholders must project a less amorphous plaint than is here presented.”6

Hoewel Collins de enorme beloningen als persoon niet goed wil praten, kan hij ze simpelweg niet op grond van enige maatstaf aanmerken als waste. En aangezien er geen sprake is van enige vorm van waste, kan hij geen goede gronden vinden voor het afkeuren van een praktijk, die goedgekeurd is door de meerderheid van de aandeelhouders. De verantwoordelijkheid voor een juiste bezoldiging, aldus Collins, ligt niet bij de rechter, maar bij de aandeelhouders zelf.7

“In the circumstances, if a ceiling for these bonuses is to be erected, the stockholders who built and are responsible for the present structure must be the architects.”8

Toon alle voetnoten

Voetnoten

Voetnoten

Heller v. Boylan, 29 N.Y.S.2d 653 (N.Y. Misc. (Sup. Ct.) 1941). In Heller v. Boylan komt overigens ook de ‘lening’ van American Tobacco aan de business partner van Rechter Manton van $250.000 ter sprake.

In Heller v. Boylan verwerpt Collins expliciet dat de passage van rechter Swan, waarin hij stelt dat er vanwege de omvang prima facie sprake kan zijn van ‘waste’, ook door de Supreme Court in Rogers v. Hill wordt bevestigd. “Yes, Judge Swan opined that ‘a bonus of $840.000 to an officer receiving a fixed salary of $168.000 is presumptively so much beyond fair compensation for services as to make a ‘prima facie’ showing that the corporation is giving away money, and a by-law which sanctions this is ‘prima facie’ unreasonable, and hence unlawful’”. Rogers v. Hill, 2 Cir., 60 F.2d 109, 114. “The Supreme Court, however, did not embrace Judge Swan’s precept. It ruled, instead, that ‘the prescribed percentages give rise to no inference of actual or constructive fraud’. The Supreme Court thought that the payments had become ‘so large as to warrant investigation in equity in the interest of the company’. The inquiry is whether the sums as salary are ‘so large as in substance and effect to amount to spoliation or waste of corporate property’. Again, ‘As the amounts payable depend upon the gains of the business, the specified percentages are not per se unreasonable’. This inquiry must be determined ‘upon a consideration of all the relevant facts brought forward by the parties whether and to what extent payments to the individual defendants under the by-laws constitute misuse and waste of the money of the corporation’.” Rogers v. Hill, supra [289 U.S. 582, 53 S.Ct. 735, 77 L.Ed. 1385, 88 A.L.R. 744].” Heller v. Boylan, 29 N.Y.S.2d 653, 670 (N.Y. Misc. (Sup. Ct.) 1941). Ook benadrukt rechter Collins dat de omvang van de bezoldiging niet kan leiden tot de aanname dat er onrechtmatig gehandeld is. Zie de passage: “Here, the plaintiffs proffered no testimony whatever in support of their charge of waste. The figures, they reason, speak for themselves, and the defendants must justify them. The figures do speak, but just what do they say as matter of equity? They are immense, staggeringly so. Even so, is that enough to compel the substitution of the Court’s judgment for that of the stockholders?” Heller v. Boylan, 29 N.Y.S.2d 653, 671 (N.Y. Misc. (Sup. Ct.) 1941).

Wells 2010, 732.

Heller v. Boylan, 29 N.Y.S.2d 653, 673 (N.Y. Misc. (Sup. Ct.) 1941).

Heller v. Boylan, 29 N.Y.S.2d 653, 679-680 (N.Y. Misc. (Sup. Ct.) 1941). Ook gaat rechter Collins in op de onmogelijkheid om te bepalen hoeveel van de welvaart van de onderneming toe te schrijven is aan de individuele inspanningen van een bestuurder. George Hill had zijn zoon George Hill Jr. aangenomen als bestuurder met als portefeuille de marketing van American Tobacco. Hierdoor maakte de jonge Hill een stap van een salaris van $3.000 bij zijn vorige bedrijf naar een jaarsalaris van $230.000 voor zijn nieuwe functie als Vice-President bij American Tobacco. Collins schrijft hierover: “[…] but how much of the Company’s prosperity is due to his individual efforts, I am unable to judge. I confess that I have serious misgivings about his services being valued at as high as $230.000 a year. But that is not my problem. I cannot hold that such a sum to a man whose ability and work is not questioned and who has charge of an annual expenditure of $12.000.000 has no relation to the value of the services for which it was given.” Heller v. Boylan, 29 N.Y.S.2d 653, 678-679 (N.Y. Misc. (Sup. Ct.) 1941). Eveneens interessant is de passage van Collins over de vraag vanaf welk punt de winstdeling op basis van de statutaire bepaling nietig of vernietigbaar wordt. “Now, does prosperity effect nullification? Is the plan moral and to the interest of the stockholders in lean years, but immoral and subversive in fat times? Just how much prosperity must be achieved to convert the compensation from legitimate to illegitimate? What is the saturation point? Where does adequacy end and waste begin? Under tthe plan the stockholders prosper with the officers, the increased earnings of the stockholders work increased earnings for the officers. The plan is by no means one-sided; it is largely contingent upon and measured by success. The design of the plan was to induce the profits to mount.” Heller v. Boylan, 29 N.Y.S.2d 653, 679 (N.Y. Misc. (Sup. Ct.) 1941).

Heller v. Boylan, 29 N.Y.S.2d 653, 679-680 (N.Y. Misc. (Sup. Ct.) 1941).

Daarnaast doet hij tevens, evenals Coleman, een moreel appel op de directors. “Finally, it is not amiss to accent the antiseptic policy stressed by Judge Liebell in Winkelman et al. v. General Motors Corporation, D.C.S.D.N.Y. decided August 14, 1940, 39 F.Supp. 826, that: ‘The duty of the director executives participating in the bonus seems plain – they should be the first to consider unselfishly whether under all the circumstances their bonus allowances are fair and reasonable’.” Heller v. Boylan, 29 N.Y.S.2d 653, 680 (N.Y. Misc. (Sup. Ct.) 1941). In Winkelman v. General Motors Corporation werd ook aangevoerd dat de bezoldigingsplannen aangemerkt konden worden als ‘waste’. Deze vordering werd door de rechtbank afgewezen. Een succes voor de directors was het echter niet, aangezien de rechtbank tijdens het onderzoek naar de bonuspraktijken erachter was gekomen dat de directors verschillende fouten hadden gemaakt bij het berekenen van de bonusplannen en onbevoegd een bezoldiging van $1.540.830 hadden toegekend. De directors troffen uiteindelijk een schikking met General Motors voor $4,5 miljoen. Zie Winkelman v. General Motors Corporation, 44 F. Supp. 960, 960, 1023 (S.D.N.Y. 1942) en Winkelman v. General Motors Corporation, 48 F. Supp. 500, 503-04 (S.D.N.Y. 1942).

Heller v. Boylan, 29 N.Y.S.2d 653, 680 (N.Y. Misc. (Sup. Ct.) 1941). he plan the stockholders prosper with the officers, the increased earnings of the stockholders work increased earnings for the officers. The plan is by no means one-sided; it is largely contingent upon and measured by success. The design of the plan was to induce the profits to mount.” Heller v. Boylan, 29 N.Y.S.2d 653, 679 (N.Y. Misc. (Sup. Ct.) 1941).