7.5.2 Casuspositie 2: De thuiswerkende notaris (BNB 1988/148)

Toepassing van het afwegingskader op de casus van de thuiswerkende notaris die verwachtingen had ontleend aan de (achteraf onjuiste) toelichting bij het aangiftebiljet, toont dat de notaris zich in redelijkheid kon beroepen op die toelichting (stap I). De notaris ging te goeder trouw af op de instructies bij het berekenen van de aftrekpost. Op basis van de tekst was de interpretatie van de notaris (te weten pagina 20 verwijst naar pagina 20) de enige juiste. De Belastingdienst had zijn bedoeling niet adequaat verwoord, maar de notaris had dat niet op basis van de tekst of de context kunnen of hoeven weten. Hij is weliswaar notaris (jurist), maar die hoedanigheid brengt geen specifieke deskundigheid mee ter zake van de aftrekbaarheid van een werkruimte aan huis. Zijn verwachting was dus redelijk.1 Dat betekent dat hieraan rechtsgevolgen moeten worden verbonden (stap II). Uitgaande van de huidige ‘alles of niets’ benadering van contra legem-toepassing van het vertrouwensbeginsel zou dat verlaging van de aanslag conform de gewekte verwachtingen betekenen. Bij een proportionele benadering zou moeten worden bezien op welke wijze in dit geval het beste recht kan worden gedaan aan het gewekte vertrouwen (is gehele nakoming nodig of is gedeeltelijke nakoming voldoende?).

Alles afwegende, zou de notaris in deze casus (ruimer) worden beschermd tegen de onjuiste toelichting dan onder de huidige koers.