12.5.2.3 Wenselijkheid

Hiervoor kwam aan de orde dat ook in het kader van de biedplicht de aan beheerders van de beleggingsinstellingen en aan vermogensbeheerders toegerekende stemrechten op hun beurt worden toegerekend aan degene wiens gecontroleerde onderneming zij zijn (§ 12.5.2.2 en § 12.4.4). Naar mijn mening moet ook in het kader van de verplicht bod-regeling een disaggregation-regel worden overgenomen.1 Het standpunt van de Minister van Financiën, dat daartoe geen noodzaak bestaat2, deel ik niet. Dat er reeds in de meldingsregeling een disaggregation-regel is opgenomen, vormt op zichzelf onvoldoende rechtvaardiging.3 Van de argumenten die aan disaggregation in de meldingsregeling ten grondslag liggen – het ontbreken van een grondslag voor de meldingsplicht (en dus een onnodige hindernis bij het nemen van beleggingsbeslissingen) en het verbeterde inzicht van beleggers in de werkelijke zeggenschapsverhoudingen4 – gaat enkel het eerste op bij de biedplicht. Echter, dit vormt voor mij voldoende reden om niet onnodig met de zwaarwegende consequenties van een biedplicht te worden geconfronteerd, mits de voorwaarden voldoet “misbruik-proof” zijn (zie hierna). Ten slotte is van belang dat verschillende andere lidstaten ook een disaggregation-regel kennen in het kader van de biedplicht, ofwel omdat de regeling uit de meldingsplicht analoog wordt toegepast (Duitsland5 en Frankrijk6) of omdat er een afzonderlijke regeling is gecreëerd (UK).7