2.5.6.1 Temporele aspecten

Beletten houdt in voorgoed beletten. Dat wil zeggen dat degene die het maken van de uiterste wilsbeschikking belet, deze verhindering moet laten voortduren tot het overlijden van de erflater, althans tot het moment dat de erflater niet meer in staat is om te testeren.1 Met andere woorden: de erflater moet door het beletten geheel niet meer in staat zijn geweest om nog een uiterste wilsbeschikking te maken. Onder het oude recht was deze opvatting reeds communis opinio.2

Het temporele aspect pakt bij het beletten een uiterste wilsbeschikking te maken dus anders uit dan bij het onder dwang maken van een uiterste wilsbeschikking. Dat is verklaarbaar. Bij het beletten was de erflater al voornemens een uiterste wilsbeschikking te maken. Door een niet van zijn wil afhankelijke verhindering, is dit plan niet ten uitvoer gebracht. Zodra de verhindering ophoudt te bestaan, kan de erflater zijn weg vervolgen en alsnog de door hem gewenste uiterste wilsbeschikking tot stand brengen. Het beletten kan worden gezien als tijdelijke onderbreking. Bij het onder dwang maken van een uiterste wilsbeschikking ligt dit anders. Daar komt een uiterste wilsbeschikking tot stand die de erflater in zijn geheel niet heeft gewild, althans niet onder die omstandigheden. Er is een rechtshandeling tot stand gebracht tegen de wil van de erflater. In dat geval is het gerechtvaardigd aan het stilzitten van de erflater ten gunste van hem gevolgen te verbinden.