8.6.6.6 Conclusie

567. Een schuldenaar heeft in beginsel grote vrijheid om het akkoord dat hij zijn schuldeisers aanbiedt naar eigen inzicht in te richten. Zolang de schuldeisers met dat akkoord instemmen bestaat er geen bezwaar tegen een akkoord dat afwijkt van de wijze waarop een executie-opbrengst wordt verdeeld bij de gebruikelijke afwikkeling van een faillissement.

Een faillissementsakkoord kan echter ook worden opgelegd aan schuldeisers die daarmee niet instemmen. In het bijzonder bestaat door de gezamenlijke weging van de stemmen van achtergestelde schuldeisers met die van de seniorschuldeisers het gevaar dat in een akkoord aan de achtergestelde schuldeisers een uitkering wordt toegezegd terwijl de senioren niet volledig worden voldaan. In dergelijke gevallen moet bij de homologatie worden beoordeeld of de seniorschuldeisers bescherming verdienen tegen het stemgedrag van de achtergestelde schuldeisers.

De maatstaf die in klassensystemen wordt gehanteerd voor de homologatie kan gezien de beschermende functie van de homologatie ook worden toegepast bij een faillissementsakkoord. Als de seniorschuldeisers instemmen met een akkoord waarin aan de achtergestelde schuldeiser een uitkering wordt toegezegd zonder dat de senioren volledig zijn voldaan, dan hoeft bij de homologatie van dat akkoord slechts te worden getoetst of de tegenstemmende seniorschuldeisers met het akkoord wel beter af zijn dan zonder het akkoord. Als de seniorschuldeisers niet met het akkoord instemmen moet de beschermende functie van de homologatie volledig tot zijn recht komen. Die brengt dan mee dat het akkoord alleen gehomologeerd kan worden als de achtergestelde schuldeisers geen uitkering wordt toegezegd zonder dat de senioren volledig zijn voldaan.