4.3.4.2 De één overheid-gedachte?

Met de één overheid-gedachte op het netvlies zullen de gevolgen van onrechtmatig verstrekking c.q. ontvangst van fiscale gegevens sneller moeten worden toegerekend aan het ontvangende bestuursorgaan;1 burgers en bedrijven moeten er op kunnen vertrouwen dat ingeval (in het kader van de één overheid-gedachte) fiscale gegevens binnen de overheid worden gebruikt voor andere doeleinden, dit niet-fiscale gebruik deugdelijk en transparant is gemotiveerd, het een wettelijke grondslag heeft en zichtbaar een belangenafweging is gemaakt waaruit blijkt dat verdere verspreiding met het oog op andere publieke taken die gewichtig genoeg zijn om dat te rechtvaardigen.2 Bij de beoordeling van het ‘zozeer indruist’-criterium zou het dus niet alleen moeten gaan om het onrechtmatige wijze verkrijgen van fiscale gegevens door het ontvangende bestuursorgaan dat de fiscale gegevens wil verwerken, maar ook om het onrechtmatig handelen van de partij die de fiscale gegevens verstrekt.3 Onrechtmatig handelen van het ontvangende bestuursorgaan zelf leidt nu al eerder tot bewijsuitsluiting dan strafrechtelijk onrechtmatig verkregen bewijs.4 Dat het ontvangende bestuursorgaan de (fiscale) gegevens rechtmatig had kunnen ontvangen is dan niet langer relevant.5 In zijn noot bij het hiervoor al genoemde tweede tipgeversarrest merkt Happé op dat de Hoge Raad vasthoudt aan de eis dat overheidsdienaren niet direct of indirect betrokken mogen zijn geweest bij de onrechtmatige verkrijging van de gegevens.6 Juist door de vereenzelviging als gevolg van de één overheid-gedachte dient ook het onrechtmatig verstrekken van fiscale gegevens veel eerder aan het ontvangende bestuursorgaan te worden toegerekend.7 De vraag of de fiscale gegevens rechtmatig konden worden ontvangen zou echter wel weer relevant kunnen zijn.8