2.5.2.2.1 Bedreiging in artikel 284 Sr

Bij de uitleg van het begrip bedreiging wordt in artikel 284 Sr een subjectieve maatstaf toegepast. Dat houdt in dat niet gekeken wordt of een redelijk c.q. modaal mens in de gegeven omstandigheden de gedraging als bedreiging opvat. Het perspectief van de bedreigde is leidend. Wel geldt hierbij de kanttekening dat de vrees van de bedreigde gerechtvaardigd moet zijn. Deze kanttekening houdt volgens Lindenberg geen objectivering in, maar een formeelrechtelijke toetssteen. Het gaat er volgens hem om dat de vrees van het slachtoffer geloofwaardig moet zijn. De vrees mag niet uit de lucht komen vallen, maar moet op begrijpelijke wijze uit de omstandigheden van het geval voortvloeien.1 Bij de toepassing van artikel 284 Sr kan volgens Lindenberg het volgende bedreigingscriterium worden gehanteerd:

Bij deze toets moet dus acht worden geslagen op de omstandigheden van het geval, omdat een gedraging die op het eerste gezicht niet geschikt lijkt om vrees aan te jagen, dat in de gegeven omstandigheden wel kan zijn.3 Hierbij is niet relevant in welke vorm de bedreiging geschiedt: woorden, daden of een combinatie daarvan.4

Uit de hiervoor weergegeven formulering volgt bovendien dat in de term bedreiging opzet besloten ligt. Er moet opzet zijn op het teweegbrengen van de desbetreffende vrees bij het slachtoffer. Het opzet is erop gericht dat de bedreiging ter kennis komt van het slachtoffer. Daarbij is het niet noodzakelijk dat de dader de bedreiging zelf overbrengt.5

Tot slot geldt voor bedreiging, gelijk als bij het middel feitelijkheid, dat niet relevant is tegen wie of wat de bedreiging zich primair richt. De vraag die voorligt, is of de bedreigde door de bedreiging met een feitelijkheid is gedwongen iets te doen, niet te doen of te dulden.6