442 Een inschattingsfout

Uit het omvangrijke onderzoek dat volgt, komt naar voren dat de directors niet aansprakelijk gehouden dienen te worden voor het veronachtzamen van hun taak. Onderzoeker Frank C. Laughlin baseert zijn conclusie onder meer op het feit dat de directors competent waren en te goeder trouw hebben gehandeld.1 Hoewel de bezoldiging van een paar bestuurders aan het einde van de jaren ’20 uitgegroeid is tot een omvang waarvan waarschijnlijk niet meer vol te houden is, dat zij een regulier salaris betreft, is hij van mening dat de directors tot de conclusie hebben kunnen komen dat het verlagen van de bezoldiging zou kunnen leiden tot een demoralisering van de bestuurders “who have been so instrumental in increasing the profits of the bank and company”.2 De beslissing om de bonussen niet terug te draaien is derhalve in het ergste geval aan te merken als een inschattingsfout van de directors waarvoor zij niet aansprakelijk gehouden dienen te worden. De gedachte dat een excessieve bezoldiging op basis van haar omvang prima facie aangemerkt kan worden als waste, wordt in Gallin v. National City Bank stellig verworpen.3