3.4.3 Verweermiddelen van de polishouder op grond van zijn rechtsverhouding met de verzekeraar

Zie voetnoot 42. Ook Hoge Raad 10 juli 2020, ECLI:NL:HR:2020:1276, JOR 2020/267, m.nt. J.W.A. Biemans (Alegre c.s./Promontoria) had betrekking op de overdracht door Van Lanschot van een portefeuille van zakelijke vastgoedleningen aan Promontoria. De Hoge Raad oordeelde dat de aard van een vorderingsrecht van een bank op een cliënt voortvloeiend uit een overeenkomst van geldlening zich niet ertegen verzet dat dit vorderingsrecht door een bank aan een niet-bank wordt overgedragen. Vervolgende oordeelde de Hoge Raad in rechtsoverweging 2.10 “(..) Door cessie aan de niet-bank gaat niet tevens de gehele rechtsverhouding tussen de bank en de cliënt over op de niet-bank. Daarvoor zou bijvoorbeeld contractsoverneming moeten plaatsvinden. De niet-bank wordt geen partij bij de overeenkomst tussen de bank en de cliënt. De hiervoor in 2.9.1 en 2.9.2 bedoelde zorgplichten die de cederende bank op grond van haar rechtsverhouding jegens de cliënt heeft, maken als zodanig geen deel uit van de gecedeerde vordering en komen als zodanig niet te rusten op de niet-bank. Wel kan de zorgplicht van een bank jegens haar cliënt in voorkomend geval de inhoud van haar vordering nader bepalen waardoor die vordering beperkingen kent. De vordering kan dan door de bank slechts met de aldus beperkte inhoud worden gecedeerd. (..)”. Zie over deze uitspraak van de Hoge Raad onder meer Van Boom, Ars Aequi januari 2022, p. 43-49. Deze tekst van de Hoge Raad lijkt te impliceren dat indien er geen sprake is van cessie maar van contractsoverneming waarbij een bank kredietvorderingen doet overgaan naar een niet-bank de zorgplicht van de bank als onderdeel van de rechtsverhouding ook op de niet-bank komt te rusten. Voor het geval van contractsoverneming van een verzekeringsportefeuille van een verzekeraar is deze uitspraak echter naar mijn mening strikt genomen niet van belang, omdat alleen een verzekeraar een verzekeringsportefeuille van een andere verzekeraar kan overnemen en die verkrijgende verzekeraar al een “eigen” zorgplicht heeft jegens zijn polishouders, ongeacht of hij de verzekeringsovereenkomsten zelf heeft afgesloten of door een portefeuilleoverdracht heeft verworven. Zie eventueel met betrekking tot de vergunning om het verzekeringsbedrijf te mogen uitoefenen verder hoofdstuk 8.7 van dit proefschrift.

Hijma, in: GS Vermogensrecht, art. 3:44 BW, aant. 1.2.8.

Wibier 2020, p. 83-84; Mellema-Kranenburg, in: GS Verbintenissenrecht, art. 6:159 BW, aant. 5.3.

Mellema-Kranenburg, in: GS Verbintenissenrecht, art. 6:159 BW, aant. 5.3: “Verweermiddelen die de wederpartij eerst tegen de overdrager kon doen gelden, kan de wederpartij na de contractsoverneming tegen de overnemer opwerpen. Door ze tegenover de overnemer aan te voeren, oefent de wederpartij tegen deze op dezelfde wijze zijn rechten uit, als waarop hij dat had kunnen doen tegen de overdrager, de uittredende partij.”