2.3 Toetsing door de bestuursrechter: van geschreven recht naar (ook) behoorlijkheidsnormen

In het bestuursrecht gaat het om de eenzijdige uitoefening van bestuursrechtelijke bevoegdheden. Bestuursrechtelijke wetgeving is er met name op gericht de bevoegdheden van bestuursorganen te normeren.1 De burger is vooral ‘ontvanger’ van besluiten. Zijn subjectieve rechten zijn veel minder aanwezig in de bestuursrechtelijke wet- en regelgeving.2 Dit maakt dat de aard van de bestuursrechtspraak verschilt van die van de civiele rechter, die juist moet oordelen over een geschil tussen in beginsel gelijkwaardige partijen en over de uitoefening van privaatrechtelijke bevoegdheden. De bestuursrechter moet oordelen over de uitoefening van bestuursrechtelijke bevoegdheden, waarbij geldt dat bestuursorganen vaak beslissingsruimte hebben. Die beslissingsruimte heeft gevolgen voor de toetsingsintensiteit van de bestuursrechter.3 In de bestuursrechtspraak heeft een ontwikkeling plaatsgevonden waarbij niet alleen wordt getoetst aan de wetmatigheid van besluiten, maar ook aan ongeschreven normen in de vorm van de algemene beginselen van behoorlijk bestuur. Die toetsing aan de algemene beginselen van behoorlijk bestuur is vervol-gens de afgelopen jaren intensiever geworden, hetgeen met name heeft geleid tot een grotere motiveringsplicht voor bestuursorganen bij hun besluitvorming.