6.11 Acceptance – wanneer is het akkoord aangenomen?

In de terminologie van Chapter 11 ziet “acceptance” slechts op de vraag of een bepaalde klasse met het akkoord heeft ingestemd. De Bankruptcy Code bepaalt niet wanneer het akkoord in zijn geheel wordt geacht te zijn aangenomen.

Een klasse van crediteuren heeft het akkoord geaccepteerd indien de crediteuren die vóór hebben gestemd tenminste 2/3 van het bedrag en meer dan de helft van het aantal vorderingen vertegenwoordigen van de crediteuren die op het akkoord hebben gestemd.1 Deze meerderheidseis verlangt geen vóór stem van een meerderheid van het aantal crediteuren, maar een vóór stem op de helft van het aantal vorderingen (“allowed claims”). Anders dan naar Nederlands recht, mag een crediteur die meerdere vorderingen heeft, voor iedere vordering een afzonderlijke stem uitbrengen, mits de vorderingen als voldoende separaat (“sufficiently separate”) zijn te beschouwen.2 Voor het stemmen op verhandelbare obligaties is dit relevant, omdat de identiteit en het aantal obligatiehouders onbekend is: men hoeft niet het aantal obligatiehouders te tellen, maar slechts het aantal obligaties waarop een vóór- of tegenstem is uitgebracht. Hoewel het aantal obligatiehouders in de regel niet bekend is, is het aantal obligaties wel bekend.

Een klasse van aandeelhouders heeft het akkoord aangenomen indien de aandeelhouders die vóór hebben gestemd ten minste 2/3 van het nominale bedrag vertegenwoordigen van de aandelen waarop een stem is uitgebracht.3

Klassen die het akkoord niet raakt (“unimpaired classes”), worden geacht vóór het akkoord te hebben gestemd (zie ook paragraaf 6.7).4 Klassen die onder het akkoord niets ontvangen, worden vermoed tegen het akkoord te hebben gestemd.5 Indien niet alle klassen vóór het akkoord stemmen, gelden verzwaarde homologatiecriteria (en is waardering van de onderneming noodzakelijk). Dit geeft een prikkel om ook aan out of the money klassen enige waarde toe te kennen en zodoende de instemming van alle klassen te verkrijgen.6

In het kader van de herziening van Chapter 11 stelt de ABI commissie voor om het vereiste van een meerderheid van het aantal vorderingen te vervangen door een meerderheidseis van het aantal crediteuren (“one creditor, one vote”). Onder het huidige recht kan een crediteur met meerdere vorderingen voor iedere vordering een separate stem uitbrengen, mits de vorderingen voldoende verschillend zijn. Dit zou volgens de commissie tot onduidelijkheid en geschillen leiden over de vraag of vorderingen wel of niet voldoende verschillend zijn. De problemen die zich voordoen bij een meerderheidseis van het aantal crediteuren (head count) bespreekt het rapport niet.7 Verder stelt de commissie voor de eis af te schaffen dat ten minste één klasse vóór heeft gestemd om voor cram down in aanmerking te komen. Volgens de commissie dient deze eis geen redelijk doel terwijl deze aanleiding geeft tot manipulatie en misbruik.8