8.9.3 Handhaven van gebruikelijke algemene weigeringsgronden?

Akkoordregelingen in enkele rechtsstelsels, waaronder de huidige Nederlandse en de Amerikaanse, bevatten financieel-inhoudelijke criteria op basis waarvan de rechter homologatie van het akkoord verplicht is te weigeren ook al hebben alle klassen bij deugdelijk tot stand gekomen democratisch besluit aangegeven de totstandkoming van het akkoord te wensen.

Het gaat dan met name om de toets of i) aan de crediteuren voldoende informatie is verstrekt, ii) of de nakoming van het akkoord voldoende is gewaarborgd en de onderneming na totstandkoming van het akkoord voldoende levensvatbaar is en iii) of de crediteuren onder het akkoord minimaal ontvangen wat zij in geval van vereffening zouden hebben ontvangen (liquidatie-uitkeringstest).1

Deze verplichte weigeringsgronden worden in het algemeen zonder veel discussie aanvaard. Ik zou niet noodzakelijkerwijs integrale afschaffing van deze weigeringsgronden willen bepleiten. Wel zou ik kritische kanttekeningen willen plaatsen. Aan indringende rechterlijke toetsing aan deze financieel-inhoudelijke normen kleven zwaarwegende bezwaren. Indien men ervoor zou kiezen de hier besproken weigeringsgronden op te nemen of te handhaven, behoort de rechter het primaat in beginsel aan de crediteuren te laten. De voornoemde criteria zou hij hooguit marginaal moeten toetsen waarbij hij slechts controleert op een manifeste schending en een ruime bevoegdheid heeft om opgeworpen discussiepunten op basis van summierlijk onderzoek af te doen zonder uitgebreide bewijslevering of deskundigenonderzoek (en zonder de mogelijkheid van hoger beroep en cassatie).