3.4.1.5 Geen toerekening van opzet en grove schuld

In het fiscale boeterecht kon, in tegenstelling tot in het strafrecht, opzet of grove schuld van de gemachtigde lange tijd zonder meer aan de belastingplichtige worden toegerekend.1 In 2006 heeft de belastingkamer van de Hoge Raad afstand genomen van de zogenoemde toerekeningsjurisprudentie, omdat deze in strijd is met de onschuldpresumptie.2 Vanaf dat moment kan de inspecteur niet meer volstaan met het bewijs van opzet of grove schuld van de gemachtigde, maar moet hij opzet of grove schuld van de belastingplichtige zelf bewijzen.

Vervolgens heeft de belastingkamer van de Hoge Raad in 2008 overwogen dat het inschakelen van een gerenommeerd kantoor het vermoeden rechtvaardigt dat de belastingplichtige aan zijn fiscale verplichtingen wenst te voldoen.3 In 2009 heeft zij geoordeeld dat er bij een belastingplichtige die zich bij het doen van de aangifte heeft laten bijstaan door een gemachtigde die hij voor voldoende deskundig mocht houden en aan wiens taakvervulling hij niet behoefde te twijfelen, geen aanleiding is tot het stellen van de algemene eis dat die belastingplichtige zich ook zelf in het belastingrecht heeft verdiept.4 Uit dit laatstgenoemde arrest is op te maken dat een belastingplichtige, als het gaat om de interpretatie en toepassing van het belastingrecht, in beginsel mag vertrouwen op zijn gemachtigde.