3.5 Het gevolgbestanddeel in de fiscale strafbepalingen

Bij het in art. 69 lid 2 AWR strafbaar gestelde opzettelijk onjuist doen van een bij belastingwet voorziene aangifte is de voorwaarde opgenomen dat het feit – het onjuist doen van die aangifte – ertoe strekt dat te weinig belasting wordt geheven. Dit gevolgbestanddeel is geobjectiveerd, hetgeen inhoudt dat het bestanddeel weliswaar moet worden bewezen om tot vervulling van de delictsomschrijving te komen, maar dat het opzet niet op dit bestanddeel hoeft te zien.1

Het is de vraag of dit gevolgbestanddeel in de zojuist genoemde fiscale strafbepaling tot een andere invulling van het opzetbegrip kan leiden dan in de fiscale boetebepalingen die verband houden met het doen van een onjuiste aangifte. Om deze vraag te beantwoorden wordt in de volgende paragraaf de historie van het gevolgbestanddeel en de achtergrond van de objectivering daarvan beschreven. Vervolgens wordt in de daarop volgende paragraaf onderzocht of de delictsomschrijving in het fiscale strafrecht, zoals blijkbaar de bedoeling van de wetgever in de jaren ‘90 is geweest, mét geobjectiveerd gevolgbestanddeel minder snel kan worden vervuld dan zónder geobjectiveerd gevolgbestanddeel. Ik sluit af met de beoordeling of het gevolgbestanddeel, of het nu is geobjectiveerd of niet, inderdaad tot een andere invulling van het opzetbegrip leidt.