3.2.3.2 Uitgangspunten

In deze periode stond bij communicatie met burgers het ‘top down’ zenden van informatie centraal.1 Dat brengt mee dat voorlichting werd ingericht vanuit het perspectief van de interne, eigen processen van de Belastingdienst, gebaseerd op de belastingwet. Hoe informatie overkwam bij de ontvanger (zoals burgers), was niet aan de orde. Ook besteedt de Belastingdienst in deze tijd nog nauwelijks aandacht aan de toegankelijkheid en begrijpelijkheid van communicatie met de burger. Zo was de ‘blauwe envelop’ bekend, maar zo typeert Sprenger, ‘niet vanwege de heldere informatie die zij bevat’.2

In de jaren 70 kreeg de Belastingdienst dus onder invloed van het veranderende politieke en maatschappelijke speelveld oog voor zijn plicht om burgers te informeren over fiscale wet- en regelgeving. Oftewel, de Belastingdienst onderkent zijn plicht tot informatieverstrekking. Het ging hierbij vooral om informeren (bijv. campagnes, hulp bij de aangifte) vanuit een positie van gezag en autoriteit. Voorlichting en dienstverlening waren evenwel nog niet in ‘het denken en doen van de Belastingdienst verankerd’.3