2.4.2 Rechtspraak 1905-1992

In de eerste helft van de twintigste eeuw beleefde de stedelijke erfpacht een aanzienlijke groei. Toen vanaf de jaren zestig de grondwaarden gingen stijgen ontstonden conflicten over canonverhoging en wijziging van de erfpachtvoorwaarden. Deze ontwikkelingen vonden hun weerslag in de erfpachtjurisprudentie van de Hoge Raad. Daarnaast werd vanaf het einde van de jaren veertig gewerkt aan een nieuw Burgerlijk Wetboek en wierpen de voorgestelde veranderingen in de erfpachtregels hun schaduwen vooruit in de rechtspraak. Vanaf de jaren zeventig wordt in de rechtspraak meer aandacht besteed aan de rechtsverhouding tussen erfverpachter en erfpachter, mede als gevolg van de vraag naar de zakelijke werking van erfpachtvoorwaarden.1 Na een korte bespreking van het arrest Blaauboer/Berlips (par. 2.4.2.1) komen uitspraken aan de orde die bepaalde begrippen verduidelijken (par. 2.4.2.2) en uitspraken over de omvang van het erfpachtrecht (par. 2.4.2.3). Ook in deze periode speelde het onderscheid tussen zakelijke en persoonlijke rechten een belangrijke rol (par. 2.4.2.4), onder meer bij de uitleg van art. 779 OBW (par. 2.4.2.5). Uiteraard komen uitspraken over de rechtsverhouding aan bod (par. 2.4.2.6) en over de werking van het verbintenisrechtelijke begrip goede trouw (par. 2.4.2.7). De bespreking wordt besloten met enige uitspraken van lagere rechters (par. 2.4.2.8) en een samenvatting van bevindingen (par. 2.4.2.9).