6.8.6.2 De uitleg van het begrip onregelmatigheid in de nationale uitvoeringspraktijk

In de nationale uitvoeringspraktijk wat betreft de Europese landbouwsubsidie-verordeningen leidt de uitleg van het begrip onregelmatigheid dat is neergelegd in artikel 1, tweede lid, van de Verordening nr. 2988/95 niet tot problemen.1 In hoofdstuk 5 is besproken dat in de Europese landbouwsubsidie-verordeningen exact per beschreven onregelmatigheid is bepaald welke administratieve sancties en maatregelen moeten worden opgelegd.2

Het voorgaande ligt anders ten aanzien van Europese subsidieverordeningen waarin slechts is bepaald dat de lidstaten in geval van onregelmatigheden over moeten gaan tot het verrichten van financiële correcties, zoals bij de structuur- en migratiefondsen. Deze onregelmatigheden zijn — anders dan in de Europese landbouwsubsidieverordeningen — niet gespecificeerd. In dat geval moet het nationaal uitvoeringsorgaan aan de hand van de in artikel 1, tweede lid, van de Verordening nr. 2988/95 neergelegde definitie nagaan of sprake is van een onregelmatigheid op grond waarvan een financiële correctie moet volgen.3 Vereist is dat sprake is van een inbreuk op het Europese recht in de vorm van een handelen of nalaten van de eindontvanger van de Europese subsidie. In de Europese subsidieregelgeving inzake de structuur- en migratiefondsen is thans bepaald dat de verstrekking van Europese subsidies in overeenstemming moet zijn met de Europese en nationale regels. Naar Europees recht is derhalve sprake van een onregelmatigheid indien een eindontvanger in strijd met het Europese of nationale recht handelt.

In sommige gevallen wordt door de Europese Commissie door middel van eigen controles vastgesteld dat bij de uitvoering van een project sprake is van onregelmatigheden. In de nationale subsidieregelgeving is — net als in de Europese subsidieregelgeving — niet geregeld in hoeverre controlerapporten van de Europese Commissie als grondslag kunnen dienen voor intrekkingsen terugvorderingsbesluiten van de Europese Commissie. In hoofdstuk 5 is geconcludeerd dat op grond van het gelijkwaardigheidsbeginsel moet worden aangenomen dat controlerapporten van de Commissie op dezelfde wijze moeten worden gewaardeerd als soortgelijke nationale controlerapporten.4 Uit nationale jurisprudentie blijkt dat de nationale bestuursrechter er geen probleem in ziet dat nationale uitvoeringsorganen aan de lagere vaststelling en intrekking met terugwerkende kracht van een Europese subsidie controlerapporten van de Europese Commissie ten grondslag leggen.5