9.5.4 Conclusie schade en causaal verband

Voor een recht op schadevergoeding moet sprake zijn van causaal verband tussen de onrechtmatige informatieverstrekking en de gestelde schade. Een benadeelde heeft – indien sprake is van een causaal verband tussen de onjuiste inlichtingen en schade – recht op vergoeding van zijn dispositieschade. Hij moet in de positie worden gebracht waarin hij zou hebben verkeerd indien de overheid wel aan haar waarheidsplicht zou hebben voldaan.

Om causaal verband aan te tonen, moet worden vastgesteld wat de burger zou hebben gedaan indien de overheid zou hebben voldaan aan de op haar rustende waarheidsplicht. Uit de jurisprudentie volgt dat de rechter in de regel de causaliteitstoets invult door aan te nemen dat in de hypothetische situatie de overheid juiste informatie heeft verstrekt en de vertrouwende burger daarop zijn handelen op juiste wijze heeft afgestemd. Indien in de hypothetische situatie geen sprake is van schade, is daarmee de eerste stap van het condicio sine qua non-verband genomen. Vervolgens moet worden vastgesteld welke schade op grond van artikel 6:98 BW voor vergoeding in aanmerking komt. Die schade kan onder andere bestaan uit vergeefse investeringen en vertragingsschade. De leer van de redelijke toerekening speelt – gelet op de hieronder te behandelen relativiteit – nauwelijks een beperkende rol in de schadevergoedingsplicht van de overheid.

Ik heb tot slot betoogd dat indien sprake is van onrechtmatige informatieverstrekking, een burger niet alsnog eigen schuld zou moeten kunnen worden tegengeworpen ten aanzien van aspecten die reeds aan de orde zijn gekomen om de onrechtmatigheid van een inlichting vast te stellen.